Get Adobe Flash player

ปิดตำนานหนังสือพิมพ์ “เสรีชัย” โดย คิด ฉัตรประภาชัย

Font Size:

ในช่วงระหว่างปี 1975-2018 หนังสือพิมพ์ที่ถือว่าเก่าแก่ฉบับหนึ่งในชุมชนไทยแอลเอก็คงต้องมีชื่อ “เสรีชัย” (จากเดิมชื่อ “เสรีชน”) แน่นอน กาลเวลาผ่านไปกว่า 43 ปี จนถึงปัจจุบัน ก็ถือว่าหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ได้ประสบผลสำเร็จในการสื่อสารและนำเสนออย่างเป็นกลาง ตามหลักความชอบธรรม นำเสนอข่าวสาร สาระ ด้วยความจริง ความยุติธรรม เป็นภาพลักษณ์ในชุมชนที่เสรีชัยยืนหยัดมาได้ด้วยดี มีบรรณาธิการบริหารและผู้จัดการคนเก่งที่ไม่ยอมใคร คุณบุญญลักษณ์ เจริญกิจการ ในปัจจุบัน

หนังสือพิมพ์ในอเมริกามีกว่า 6 ฉบับ แจกฟรีทั้งหมด คนไทยที่มาเที่ยวจากเมืองไทยยังต้องยกนิ้วให้ว่าคนไทยที่นี่โชคดี คนทำหนังสือพิมพ์คงรวย ทำหนังสือพิมพ์แจกฟรีเป็นพันๆ ฉบับต่ออาทิตย์ ทำให้โรงพิมพ์คนจีนรวยกับคนทำหนังสือพิมพ์ไทยมาช้านาน

จากการวิจัยศึกษาของ ดร.สุกัญญา บูรณเดชาชัย อาจารย์จากมหาวิทยาลัยบูรพา เมื่อปี 2012 บอกแน่ชัดว่า หนังสือพิมพ์ไทยในอเมริกาต้องปรับกลยุทธ์ในการบริหารจัดการ เพราะกลุ่มที่เป็นรุ่นบุกเบิก อยู่ในกลุ่ม Baby Boomers (เกิดระหว่างปี 1945-1964) ส่วนใหญ่อยู่ในวัยเกษียณแล้ว ตอนนี้ก็แก่เฒ่าชรา จะออกไปหาหยิบอ่าน น.ส.พ. ก็แสนลำบาก แต่เป็นกลุ่มที่สนับสนุนในพรินท์ที่แจกฟรีตามวัด ตามตลาด หรือร้านอาหารไทยทั่วไป

ส่วนลูกหลานนั้นไม่ได้สนใจหนังสือพิมพ์หรือข่าวสารของชุมชนไทยสักเท่าใด พวกนี้จะอ่านจากทางอินเตอร์เน็ตออนไลน์ ถ้ายังอ่านเขียนภาษาไทยได้ รับรู้ข่าวได้ทันเหตุการณ์พร้อมกันกับที่เมืองไทย จึงขอสรุปว่า น.ส.พ. ไทยในอเมริกาที่มีแต่พรินท์สิ่งพิมพ์คงต้องคิดทบทวน หรือก็จะค่อยๆ ยุติกิจการเหมือนกับ น.ส.พ.ฝรั่ง หรือหนังสือคู่สร้าง-คู่สมที่เมืองไทยที่ปิดตัวไปแล้ว หันมาลงทุนกับเทคโนโลยีในโลกอินเตอร์เน็ต สิ่งพิมพ์ก็คงต้องค่อยๆ หายไปทีละฉบับ หรือจนเจ้าของจะเกษียนอย่างเต็มตัว และในที่สุดทุกคนต้องหาอ่านจากทางอินเตอร์เน็ตออนไลน์หรือสมาร์ทโฟนอย่างเดียว

จากการได้มีโอกาสร่วมงานกับ น.ส.พ.เสรีชัย เมื่อ 10 กว่าปีก่อน โดยผู้เขียนไม่เคยเขียนบทความ แต่เกิดจากการชักชวนของคุณพี่ วัลลภา ดิเรกวัฒนะ นักเขียนอาวุโส จึงชอกราบขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี้ ให้เขียนอย่างที่คิด ที่ประสบมาจากชีวิตจริงในการเป็นตำรวจ และสรรพากร เพื่อประโยชน์ต่อส่วนรวม ก็เลยเขียนมาจนทุกวันนี้ ขอบคุณคณะบรรณาธิการ โดย คุณกฤษณ์ ศิริกลการ ที่อุตส่าห์พิมพ์จากลายมือผู้เขียนที่หวัด แกะและพิมพ์ออกมาเป็นภาษาไทยที่อ่านออกง่ายในคอลัมน์ และขอขอบคุณกองบรรณาธิการคนอื่นๆ ที่ช่วยเหลือกันตลอดมา ขอบคุณ คุณบุญญลักษณ์ (แดง) ที่คอยให้กำลังใจ แนะนำหัวข้อบางเรื่องให้เขียน

และที่สำคัญที่สุด…ผู้เขียนต้องขอขอบคุณผู้อ่านที่คอยสนับสนุน ติดตามอ่านคอลัมน์และให้เกียรติทักทายกันเมื่อพบปะ เพราะเขียนด้วยใจโดยไม่ได้ค่าตอบแทน ดังนั้นผู้อ่านคือกำลังใจที่สำคัญที่สุด

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา All good things must come to an end.

จนกว่าจะพบกันใหม่ในหนังสือพิมพ์อื่นๆ… ลาก่อน “เสรีชัย” ที่รัก...

โชคดีครับ