Get Adobe Flash player

ถึงวันต้องกล่าวคำอำลา โดย...วัลลภา ดิเรกวัฒนะ

Font Size:

เมื่อปี 1981 คู่ชีวิตตั้งใจจะมาเรียนต่อที่อเมริกา ประเทศที่เราเคยเห็นแต่ในหนัง อยู่ทางทิศไหนของประเทศไทยก็ไม่รู้ วันไปส่งที่สนามบิน ปลอบใจตัวเองว่า อีกไม่นานเขาก็คงกลับไป แต่จะมีวันนั้นหรือไม่...ไม่อยากคิด...พ่อบอกว่า ต้องทำใจให้ได้ เพราะผู้ชายนั้น สามวันจากนารีเป็นอื่น...

ช่วงเย็นใกล้ดวงอาทิตย์จะตกดิน เป็นเวลาที่อาวรณ์ที่สุด นั่งมองท้องฟ้าเพื่อส่งใจไปหาเขา ณ จุดใดจุดหนึ่งของโลก พอเวลาผ่านไปนับเดือนนับปีเป็น 3 ปี 4 ปี และ 5 ปี เราตัดสินใจตามมาเมื่อปี 1987

...จากอาชีพครูมาเป็นพนักงานเสิร์ฟ ร้านอาหารร้านแรกเป็นร้านของคุณสุธรรม เลิศวิชชุหัถต์ คุณพัชระ กาศจำรูญ มีจ่าโป๋ พยนต์ ทรงไตร เป็นพนักงานขับรถ อีกไม่กี่วันแม่ครัวก็วอล์คเอาท์ เหลือเรากับจ่าโป๋ 2 คน จ่าโป๋ทำหน้าที่พ่อครัว เสร็จก็ขับไปส่ง แล้วรีบกลับมาทำอาหารให้ลูกค้าในร้าน วิ่งไปวิ่งมาทั้งวัน

แม่ครัวบางร้านดุมาก ไม่พอใจขึ้นมาก็ด่าทั้งเจ้าของ เวทเตรส คนขับรถ เราคนใหม่ต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ ถ้าเขายังไม่หิวก็ต้องรอจนกว่าเขาหิวถึงจะได้กินบางวันหิ้วท้องจนถึง 4 โมงเย็น งานก็หนักหิวก็หิว ทำอย่างไรได้ต้องกล้ำกลืนฝืนทน

ห้าปีผ่านไป กลับเมืองไทยไปรับใบเขียว ติดอยู่เดือนครึ่ง กลับมาตกงาน

อีกห้าปีต่อไปทำงานหัวปักหัวปำ 6 วันบางอาทิตย์ 7 วัน เปลี่ยนไปทำอีก 2-3 ร้าน อาทิเช่น ร้านเดนนี่, ร้านทีจีเอ็กซเพรส ของคุณวิลลี่กับคุณซูซี่ ร้านนี้ส่งทูโกเป็นหลัก บางครั้งเราทำตั้งแต่สิบโมงเช้าถึงตีสี่ แต่ก็เต็มใจไม่มีความกดดัน

ที่ไม่อาจลืมได้ คุณเอนก พลอยแสงงาม เป็นเจ้านายที่มีความสามารถในการเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ได้อย่างสนุกสนานด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย...รวมถึง พี่วิรัช โรจนปัญญา พี่เพ็ญพิมพ์ จิตรธร พี่ชายและพี่สาวที่แสนดี

ร้านที่ทำแล้วรื่นรมย์ เห็นจะเป็นร้านพี่ใหญ่ตรงถนน 9 ป้าหยัดกับพี่ใหญ่ถือว่าเป็นตำนานเจ้าของร้านอาหารไทยรุ่นแรกๆ ของแอลเอ เวลาป้าหยัดมาที่ร้าน พอเห็นลูกค้าน้อยถามทันที...วันนี้ใครไหว้พระ...เราบอกว่า คุณอิ๊ดค่ะ (น้องสาวป้าหยัด)...ป้าหันขวับ...พรุ่งนี้ไม่ต้องไหว้นะ ให้วัลไหว้แทน...ส่วนพี่ใหญ่อารมณ์ดี เวลาว่างทำข้าวต้มปลา ข้าวต้มโฮกฮือ ให้ลูกน้องชิม...ฝีมือสมคำร่ำลือจริงๆ

...วันหนึ่งน้องชายคนเล็กมาเยี่ยมเราแล้วโทรฯ ไปบอกที่บ้านว่า พี่เขาทำงานหนักมาก หน้าตาดูแก๊แก่...คำว่าแก่ ไม่ว่าใครก็ตามพอได้ยิน จะทำให้ท้อแท้ห่อเหี่ยวหมดแรงจึงต้องคิดหางานที่ไม่เครียดมากทำดีกว่า

คุณสมเจตน์ พยัคฆฤทธิ์ ให้เราลองแปลเรื่องราวจากนิตยสารต่างๆ จนกระทั่งผ่านไประยะหนึ่ง มีแฟนคอลัมน์ให้กำลังใจว่าขอให้เขียนต่อไปอย่าหยุด มีคนรออ่านอยู่นะ...ประโยคนั้นเหมือนหยาดน้ำทิพย์ชโลมใจ จึงได้เขียนมาจนถึงทุกวันนี้...ขณะเดียวกันก็ทำงานที่ศูนย์ช่วยเหลือผู้หญิงที่ถูกทำร้าย 9 ปี...

ตั้งแต่นั้นได้มีส่วนช่วยเหลือสมาคมชมรมฯลฯ ที่จัดงานการกุศล ใกล้ชิดกับคนไทยทุกภาค เริ่มจากภาคอีสาน สมัยคุณพูนสิน สุทธิสาร คุณวราภรณ์ เตียประสิทธิ์  จนถึง คุณจันทรา แก้วดี เป็นนายกสมาคม, ชมรมอดีตทหารไทย สมัยพี่อมร จุลเสวี เป็นประธาน กับพี่วไลลักษณ์ (ผู้ล่วงลับ), สมาคมไทยทักษิณฯ สมัยพี่กิจจา คุณาธรรม พี่วิจิตร สุวรรณวงศ์ ปัจจุบันเปลี่ยนชื่อเป็นสมาคมไทยปักษ์ใต้ พี่จุฑาภรณ์ ไชยรัตน์ติเวช เป็นนายกฯ, การแข่งขันกอล์ฟคิงส์คัพ คุณดนัย นิลพลับ พี่พรรณี ไล้บางยาง คุณรังสิต คงจันทร์ คุณวันเพ็ญ ภิรมย์, โครงการฝันเป็นจริง สมาคมพยาบาล ฯลฯ

เวลาผ่านไปๆ จากการช่วยเหลือตามหน้าที่ กลายเป็นความผูกพันกันเหมือนเพื่อนสนิท เหมือนญาติที่พบหน้ากันมากกว่าพี่น้องจริงๆ เสียอีก...

...เชื่อว่าพวกเราหลายคนอยากกลับบ้านที่มีรักรออยู่ ตั้งอกตั้งใจทำงานอย่างเข้มแข็งไม่เจ็บป่วย ไม่ลา ไม่ขาด เพื่อเก็บเงินให้มากที่สุด จะได้ไปใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุข เราก็เช่นกัน...จากคำพูดของพ่อที่ว่า...จากเรือนเหมือนหนึ่งนกที่จากรัง อยู่ข้างหลังก็จะแลชะแง้คอย...พ่อแม่เฝ้ารอคอยลูกๆ กลับบ้านนานมาก จนพ่อแม่รอไม่ไหว จากไปก่อนที่ลูกจะได้กลับไปตอบแทนพระคุณ...

แต่ชีวิตไม่ราบรื่น มีอุปสรรค ลุ่มๆ ดอนๆ ทำให้ความฝันที่จะได้กลับบ้านห่างออกไปทุกที...ช่วงระยะ 5 ปี สุดท้าย ถึงวันที่ตัดสินใจจะต้องลาจากเมืองนางฟ้าที่อยู่มาครึ่งชีวิต เราได้หายใจเฮือกสุดท้ายจากความกรุณาของเจ้าของร้านอาหารมังสวิรัติชาวจังหวัดจันทบุรี คุณหน่อย รัตนา เพชรมุนี ไม่ได้รังเกียจคนมีอายุ เธอบอกว่า...ในเมื่อพี่มีประสบการณ์ทำงานให้หนูได้ เท่านั้นก็พอแล้ว...จึงถือว่าเป็นผู้มีพระคุณคนสุดท้าย ที่มีใจคอกว้างขวาง รักลูกน้อง ทำให้เราได้เงินอีกก้อนกลับไปรองรังอย่างไม่เดือดร้อนจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิต...

...เราและคุณสมเจตน์คุยกันว่า เป็นไปได้ไหมที่จะกลับโดยไม่บอกใคร แค่โทรศัพท์ไปบอกลาก็พอ เพราะเกรงว่าจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ความอาลัยและความรู้สึกใจหายมันเต็มตื้นอยู่ในหัวใจ แต่ถึงจะปฏิเสธอย่างไรก็ไม่เป็นผล...  

...ขอใช้เนื้อที่ตรงนี้ ขอบพระคุณและขอบคุณในน้ำใจมหาศาลก่อนวันจาก พระอาจารย์ชลินทร์ ธมมวฑฒโน คุณธานิน อิงอุดมนุกูล คุณกมล-นวลศรี ทัศนาญชลี, คุณสิทธิพร-คุณรัชนี สังขมี,  คุณพิสุทธิอาภรณ์ พึ่งบุญ ณ อยุธยา คุณหมอสุเทพ-คุณหมอวีณา จรูญรัตน์, พี่เพ็ญพิมพ์ จิตรธร คุณเกรียงศักดิ์ ไกรกิตติคุณ, คุณพอล-คุณรุจา ตุลาภรณ์, คุณหมอวิชัย ภู่พัฒน์ คุณจิรวรรณ เสวกวัชรี,สภาสตรีไทย คุณศรีวงศ์ อาญาสิทธิ์ คุณวนิดา ศรีวรมย์ คุณกิริยา หิรัญพลกุล ฯลฯ คุณบุญส่ง อนันตสุคนธ์ ครูอิ๊ด พิไลลักษณ์ ณ ตะกั่วทุ่ง คุณชาตรี โลณานุรักษ์ คุณยาใจ ยัง คุณอารยา ชิม,วงมรกตสยาม คุณศักดิ์ เบส คุณนวลลดา บุณยะจินดา ฯลฯ คุณประยุทธ-คุณพนอศรี เทียนทอง

กรรมการและสมาชิกสมาคมไทยปักษ์ใต้ทุกคน สมาคมอีสาน ไทยทาวน์กอล์ฟคลับ คุณสายัณห์ จันทรวิบูลย์, กลุ่มปกรณ์เอนเตอร์เทนเมนท์ คุณปกรณ์-คุณขวัญตา พงศ์ธราธิกฯลฯ คุณวันเพ็ญ-คุณธเนศ งามขาว คุณพีท เพิ่มแสงงาม คุณประเสริฐเชาวน์ ธุวะนุติ คุณสุน สุทธิ จากวอเตอร์แอนด์พาวเวอร์ คุณลอง ลองบีช พี่ใหญ่ วิเชียร ศาสตราโรจน์ คุณธีรา เอมเปรมศิลป์ พี่รุ่งพิรุณ เมธารมณ์ พี่พราวตา ดาราเรือง คุณธรรมรัตน์ สุวรรณมงคล คุณสมบูรณ์ นาคสมภพ พี่ชลอ แสงจันทร์ กลุ่มศิลปินชานกรุง

คุณสันทนี วายุโชติ คุณสุรพล สุขถาวร คุณภาณุพล-คุณกฤติยา รักแต่งาม คุณเสน่ห์ โกสุมานนท์ คุณชาย เมืองชล คุณรุจิลาภา พัฑฒนะ คุณเผชิญ เพชรจำรัส คุณวัชรินทร์-คุณรัตนา จิตนาธรรม คุณสดใส กิจเพชรณี คุณธนิต-คุณพอลล่า เชาว์รัศมีกุล  คุณเยาวลักษณ์ เพชรประสิทธิ์ คุณอัคคนิต-คุณอารยา พานิชกุล คุณบุญเลี้ยง พัฒนรพีเลิศ, คุณตุง-คุณติ๊ก รามา, คุณแดง เรลา ประทานชัย คุณแซนดี้ ศรีสุข คุณสุเทพ เตียวตระกูลวัฒน์, คุณนฤมล ธรรมสโรช คุณไพลิน ชัยรัตน์ คุณนิทัศน์ ลำมณี คุณนิศาพร กมลหา คุณดอน เจริญสุดใจ คุณสุธินา บำรุงรัตน์

ตลอดจนพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ที่ไม่สามารถเอ่ยนามได้ทั้งหมด รวมถึงคำอวยพรในเฟสบุ้ค หากขาดตกบกพร่องต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย  ขอขอบคุณอย่างยิ่งและขอใช้คำว่า...อยู่ข้างหลังก็จะแลชะแง้คอย...

...เราจะรอคอยทุกคนให้กลับไปเยี่ยมที่จังหวัดเชียงใหม่ และคงได้ร่วมสังสรรค์กันอีกครั้งเหมือนเช่นวันวานที่ผ่านมา.