Get Adobe Flash player

ปลาสีเผือก โดย : แมวน้ำ

Font Size:

 

                "คุณตาครับ คุณตาหลับตาทำไมครับ" เด็กชายจ้องหน้าชายสูงอายุด้วยแววตาสงสัย      

                "อืม..." ชายผู้สูงวัยค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆเผยให้เห็นดวงตาโตสีน้ำตาลที่เปี่ยมไปด้วยความทรงจำมากมาย เขาจ้องหลานชายตัวน้อยที่นั่งเคียงข้างบนม้านั่งใกล้แอ่งน้ำเล็กๆหลังบ้านซึ่งเต็มไปด้วยฝูงปลาหลากสี

                "ตากำลังคิดถึงเรื่องของเด็กชายกับปลานะหลาน"

                "เล่าให้ผมฟังนะครับ"

                เด็กชายตาลุกโพลงด้วยความตื่นเต้นเหมือนทุกครั้งที่กำลังจะได้ฟังนิทานจากคุณตาเสมอๆ

                "เรื่องมันเริ่มต้นเมื่อมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งชอบเลี้ยงปลาเป็นที่สุด"

                สิ้นเสียงคุณตา นาฬิกาปลุกก็ดังสนั่นทำให้เทวินพลิกตัวสะดุ้งตื่นขึ้น มือขวารีบควานหาต้นเสียงและกดปุ่มปิดเสียงอย่างรวดเร็ว เทวินลืมตาช้าๆเผยให้เห็นดวงตาโตสีน้ำตาล เขาลูบหน้าเบาๆเพื่อเรียกสติกลับมาจากความฝัน เทวินลุกขึ้นมองไปรอบห้องนอนของตนที่เต็มไปดัวยตู้ปลาเรียงราย และทุกเช้าเขาก็จะยุ่งกับการให้อาหารปลาหลายนาทีกว่าจะได้เตรียมตัวไปทำงานดังนั้นเทวินจะเป็นคนมีระเบียบวินัยในการตื่นเป็นพิเศษ

                และงานของเทวินคือเจ้าของร้านขายสัตว์เลี้ยงเล็กๆแห่งหนึ่งแม้จะมีสัตว์หลากหลายในร้านแต่จำนวนตู้ปลาก็มีมากมายเรียงรายเกินครึ่งของพื้นที่ทั้งหมด เคยมีคนถามเหตุผลว่าทำไมเทวินถึงรักการเลี้ยงปลาเป็นชีวิตจิตใจเทวินตอบเพียงสั้นๆว่า

                "ผมมีความสุขครับ"

                "คุณขายกุ้งรึเปล่าครับ" ชายหนุ่มสูงโปร่งใส่เสื้อยืดลายทางเดินเข้ามาถามเทวินเบาๆ

                "ไม่มีครับผมขายแต่ปลาและมีเต่านิดหน่อย นอกนั้นก็เป็นสัตว์เลี้ยงทั่วไปครับ"

                เทวินตอบอย่างสุภาพ

                "คุณเคยได้ยินเรื่องปลาสีเผือกที่กินกุ้งเป็นอาหารหรือเปล่าครับ"

                 ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ

                เทวินหยุดชงักเมื่อได้ยินคำถามของหนุ่มนิรนาม เสมือนความทรงจำครั้งวัยเยาว์ที่เทวินจำได้ไม่เคยลืมย้ำเตือนเขาอีกครั้ง

                "คุณหมายถึงปลาสีเผือกที่สามารถชุบชีวิตคนได้หรือเปล่า"

                เทวินพูดเสียงเบาด้วยแววตาแน่นิ่ง

                "คุณ! คุณรู้เรื่องปลาสีเผือกด้วยรึเนี่ย! ผมไม่คิดเลยว่าจะมีคนรู้เรื่องนี้อีก"

                ชายนิรนามตาลุกโพลง

                เทวินหยิบป้ายที่มีเขียนไว้ว่า

                "ปิด" ติดไว้หน้าร้านแล้วเดินกลับเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง

                "เราคงต้องมีเรื่องคุยกันยาว"

                เควิน แนะนำตัวเองให้เทวินรู้จักสั้นๆว่าเขาเกิดที่ประเทศอังกฤษแต่ได้กลับมาเมืองไทยบ่อยๆตั้งแต่เด็กและได้ยินเรื่องปลาสีเผือกจากคุณตาเมื่อยี่สิบปีก่อน เขาเพิ่งสูญเสียภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่นานดังนั้นเขาจึงดั้นด้นกลับมาเมืองไทยเพื่อค้นหาปลาสีเผือกในตำนานและกลับไปช่วยชุบชีวิตเธออีกครั้งและเขาก็สืบหาที่อาศัยของมันได้ว่า ปลาสีเผือกอาศัยในแหล่งต้นน้ำบนภูเขาในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง อาหารหลักคือกุ้งตัวเล็กๆและแมลง เขาจึงเตรียมตัวเพื่อออกล่าปลาสีเผือกและได้พบกับเทวินในวันนี้

                "ผมไปด้วยได้หรือไม่ครับคุณเควิน"

                เทวินถามขึ้น

                "ได้สิครับเพียงแต่คุณรู้เรื่องปลาสีเผือกได้อย่างไรครับ"

                 เควินถามด้วยความสงสัย

                "เหมือนคุณเลยครับคุณตาของผมเล่าให้ฟัง"

                เทวินพูดด้วยแววตาเศร้า

                "ท่านเสียไปแล้วครับตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมจึงไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม"

                ทั้งสองเตรียมตัวเดินทางอย่างตั้งใจและเตรียมพร้อมอุปกรณ์ทุกอย่างที่จำเป็นให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ เควินจอดรถกระบะคันใหญ่ไว้เชิงเขาก่อนจะเตรียมขนอุปกรณ์และเต็นท์พักแรมเดินเท้าต่อไปในป่าลึกซึ่งรถเข้าไปไม่ถึง เทวินหอบเสบียงและกล่องโฟมใบใหญ่เดินตามเควินไปช้าๆ ด้วยแววตามุ่งมั่นและในที่สุดทั้งสองก็พบลำธารเป้าหมายซึ่งเป็นลำธารขนาดเล็กที่เกิดจากต้นน้ำใต้ดิน

                "เราตั้งที่พักที่นี่แล้วกันครับ พรุ่งนี้เราค่อยเริ่มตามหาเจ้าปลาสีเผือกกัน" เควินพูดพลางหอบเหนื่อย "ตอนนี้ยังมีแสงอาทิตย์ผมว่าเราน่าจะเริ่มตกเลยดีกว่าครับ" เทวินแย้ง

                "หรือครับ..เอาตามคุณว่าแล้วกัน"

                หลังจากตั้งเต็นท์ที่พักเรียบร้อยทั้งสองก็จัดแจงอุปกรณ์ตกปลาเริ่มตกปลากันอย่างตั้งใจ แสงแดดเบาลงมากแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววของปลาแม้แต่ตัวเดียว น้ำในลำธารใสมากก็จริงแต่ทั้งสองได้ยินมาว่าปลาสีเผือกมองเห็นได้ยากมากเพราะพื้นลำธารเป็นทรายสีขาวซึ่งกลมกลืนกับตัวปลา

                "คุณยังไม่เคยเล่าผมเลยนะว่าทำไมคุณอยากมาตามหาปลาสีเผือก" เควินชวนคุย

                "ผมอยากชุบชีวิตคนคนหนึ่ง"

                เทวินกล่าวเสียงเรียบ

                "ผู้หญิงหรือเปล่าครับ"          เควินอมยิ้ม

                "เปล่าหรอกครับ...ตัวผมนี่แหละครับ"

                "อะไรนะครับ! ชุบชีวิตตัวเอง! ผมงงไปหมดแล้วคุณช่วยอธิบายหน่อยเถอะครับ"

                "ผมเป็นโรคภูมิแพ้ตัวเองตั้งแต่เด็กครับ เข้าออกโรงพยาบาลบ่อยครั้ง ตั้งแต่โตมานี่ดีขึ้นแต่ก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะกำเริบอีก คุณตาบอกผมว่าเมื่อไหร่ที่ผมหาปลาสีเผือกเจอผมจะสามารถชุบชีวิตตัวเองเมื่อไหร่ก็ได้ ดังนั้นผมจึงตามหาปลาสีเผือกมานานแต่ก็ไม่เคยเจอและไม่มีแหล่งข้อมูลใดๆเลยผมยังนึกชมคุณอยู่เลยว่าคุณรู้แหล่งอาศัยมันได้อย่างไร"

                "ผมเขียนไดอารี่ไว้ตั้งแต่เด็กครับ ตอนคุณตาเล่า ผมถามคำถามเยอะมากว่าอยู่ที่ไหนกินอะไรและผมก็ตามหาบันทึกนี้เจอที่บ้านหลังเก่าของคุณตาตอนมาเมืองไทยครั้งนี้นี่เองครับ"

                เควินจบบทสนทนาด้วยว่าเบ็ดของเขาเริ่มสั่นเทาส่งสัญญาณเตือนถึงปลากำลังกินเบ็ด

                "ให้ผมช่วยไหมเควิน" "ไม่เป็นไรครับผมว่าผมไหวนะ "

                 ขณะที่เควินกำลังยื้อเบ็ดอยู่นั้นเอง เทวินก็ได้รับแรงสั่นสะเทือนจากเบ็ดของเขาเช่นกันทั้งสองจ้องหน้ากันด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข ไม่นานนักปลาสีขาวเผือกสองตัวก็ถูกดึงขึ้นมาจากน้ำใสพร้อมกันอย่างไม่น่าเชื่อ

                 "เราทำสำเร็จแล้ว!"

                 เทวินกระโดดอย่างดีใจเมื่อเห็นปลาสีขาวนวลตาสีแดงอ่อนดิ้นไปมาบนพื้น              

                "งั้นเรารีบกลับก่อนฟ้ามืดดีกว่าครับเพราะผมต้องรีบบินกลับอังกฤษให้เร็วที่สุด"

                 แสงแดดตอนเช้าทอแสงนุ่มๆบนรถกระบะสีเทาของเควินช่างสดใสเสมือนความรู้สึกของเควินและเทวินในตอนนี้ทั้งสองขับรถออกจากโรงแรมเล็กๆในหมู่บ้านใกล้เชิงเขา เมื่อวานนี้เขาลงจากเขามาดึกพอดีจึงหาที่พักง่ายๆพักผ่อนก่อนเดินทางกลับในตอนเช้า มุมถนนมีตลาดเล็กๆที่พวกเขาตั้งใจหาอะไรทานก่อนเดินทางกลับ แต่ทั้งสองกลับตกใจเมื่อพบว่าปลาสีเผือกที่พวกเขาจับได้เมื่อวานนั้นถูกวางขายอย่างเกลื่อนกลาดตามแผงขายปลาทั่วไป

                "ปลานี่นะเหรอพ่อหนุ่ม ปลาขาวจ้ะ ปลาท้องถิ่นที่นี่จ้า อร่อยนะเอาไหมจ้ะ"

                แม่ค้าขายปลาตอบเทวินเมื่อเขาถามถึงที่มาของปลาสีเผือก

                ทั้งสองรู้สึกว่าโลกทั้งใบมันดูหม่นหมองไปในทันที ได้แต่นั่งเหม่อมองปลาสีเผือกตัวแล้วตัวเล่าถูกซื้อขายต่อหน้าต่อตาแล้วปลาสีเผือกในตำนานมันคืออะไรกัน?

                "พ่อ! เล่าอะไรให้เทวินฟัง มันเพ้อจริงๆนะพ่อ"

                หนุ่มรุ่นใหญ่นั่งลงข้างๆชายชราอย่างช้าๆ

                "เรื่องปลาสีเผือกนะเหรอ หลานเชื่อจริงๆเหรอ" ชายชรายิ้มด้วยความเอ็นดูหลานชาย

                "ก็ตั้งแต่วันที่พ่อเล่าให้ฟังก็ตามหาปลามาเลี้ยงเต็มบ้านเลย"

                "ปล่อยไปเถอะให้เค้ามีความหวังในชีวิตก็เป็นสิ่งที่ดี การที่คนเรามีความหวังเราก็จะมีพลังในการมีชีวิตต่อไปได้ ถ้าหมดหวังเมื่อไหร่มันจะส่งผลต่อร่างกายไปด้วยยิ่งทำให้ร่างกายเจ็บป่วยง่ายไปอีก"                ชายชราตอบ

                "แล้วพ่อแต่งเรื่องมาจากไหน เป็นเรื่องเป็นราวเชียว"

                "ออ..เพื่อนพ่อมันเป็นนักเขียน วันก่อนไปเยี่ยมมัน เห็นมันเล่าเรื่องนี้ให้หลานชายที่มาเยี่ยมจากอังกฤษฟัง เจ้าเควินนั่นก็ถามเก่งเชียวนะ จดใหญ่เลยเป็นเรื่องเป็นราวยิ่งกว่าลูกเธออีก....."

 

-------------------------