Get Adobe Flash player

คนเลวจะทำให้คนดีเป็นคนเลวกะยาก !! โดย..เชิงภู

Font Size:

ฝนกระหน่ำผสานเสียงฟ้าร้องปนฟ้าแลบอย่างหนักหน่วง ดูเหมือนฟ้าจะอารมณ์ร้ายในยามนี้ แต่ก็ไม่เท่าอารมณ์ของคนในบ้านของลูกปลาที่คุกกรุ่นสุดขีด เสียงด่าทอแข่งกับเสียงฝนด้านนอก หนุ่มน้อยนั่งน้ำตาไหลซุกตัวอยู่ข้างฝายังดีหน่อยที่มีผู้เป็นน้าคอยกันมือไม้ของแม่ที่ประเคนลงบนร่าง

“แหลงกันดีๆได้ม่ายล่ะป้า (พูดกันดีๆ ได้มั้ยป้า) ไซรต้องทุบตีกันนิ (ทำไมต้องทุบตีกันด้วย)?” ลูกปลาที่คอยกันอาวุธร่างกายจากผู้หญิงวัยกลางคนไม่ให้โดนหลานชายตัวเองพูดบอก ไม่นานนักอารมณ์โกรธกรุ่นก็ค่อยๆเงียบลง คงเพราะเหนื่อยหอบ และหย่อนตัวลงนั่งกับพื้น

สองตาแม่มองแลลูกชายที่นั่งขดตัวอยู่ข้างฝาอย่างตัดพ้อ สายตาที่ประสานส่งมาก็แบบเดียวกัน ผู้หญิงสูงวัยลุกขึ้นดึงปลายผ้าถุงออกจากบั้นเอวและสะบัดดังปั๊บๆก่อนจะพับนุ่งใหม่ หันหลังได้หยิบร่มข้างฝาบ้านกางเดินลุยฝน ไม่สนใจเสียงฟ้าตะคอก

“หมันเรื่องไหรกันล่ะ..ขาม (มันเรื่องอะไรกันล่ะขาม) ?” ผู้เป็นน้าหันไปถามขามที่น้ำตาแห้งแล้ว แต่ตาแดงช้ำ

“ครูฝ่ายปกครองที่โรงเรียนค้นเป๋า (กระเป๋า) ผม พบยาบ้าเม็ดหนึ่ง ก็เลยเรื่องใหญ่” เด็กวัยรุ่นชั้นมอสองเล่าผู้เป็นน้า “ แต่ผมไม่ได้ทำ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้ยานั้นมาอยู่ในเป๋าผมได้พรือ (ได้ยังไง)? แต่แม่ไม่เชื่อ ด่าว่าผมอย่างเดียวเลย” ขามเล่าไปก็น้ำตาซึม

ลูกปลาตกใจกับข้อมูลที่ออกจากปากหลานชาย แต่สิ่งหนึ่งที่ผุดขึ้นในใจของเธอคือ เธอเชื่อหลานชาย ว่าไม่ได้ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ถึงแม้หลานชายคนนี้จะห่ามๆไปสักหน่อย ทะเล้น ไม่กลัวใคร แต่รู้ผิดรู้ถูก ลูกปลานั่งลงข้างๆ หลานชายก่อนจะยกมือลูบหัว

“ไม่ต้องห่วงถ้าเราไม่ทำผิด เดี๋ยวต้องได้รู้เรื่องจริง” ลูกปลาปลอบใจหลานชายที่ยังนั่งกอดเข่าคอตกน้ำตาซึม

“แต่ผมเสียใจที่แม่ไม่เชื่อผมเลย” ขามพูดเสียงสั่นๆ

 “อย่าไปโทษแม่ เพราะหลักฐานมันชัดเจน คืนนี้นอนนี้แหล่ะ ตอเช้า (พรุ่งนี้) ค่อยไปคุยกันที่โรงเรียน ” ลูกปลาบอกหลาน ก่อนจะหอบสัมภาระเข้าไปเก็บในห้อง

กลิ่นอาหารโชยหอมแต่ไม่ได้ทำให้คนที่นอนอยู่บนเสื่อข้างฝาบ้านกระดิกตัวเลย

“เป็นเอาหนักเที่ยวนี้ไอ้ขาม” ป้าแย้มพูดกับลูกปลาก่อนจะตักข้าวกิน

“เรื่องใหญ่ น่าเห็นใจมันอยู่” ลูกปลาคุยเบาๆ

“ตอเช้า (พรุ่งนี้) พ่อเอ็งจะไปที่โรงเรียนไปคุยกับครูปกครอง สอบถามรายละเอียดว่าหมันเกิดไอ้ไหรขึ้น (ว่ามันเกิดอะไรขึ้น) ? นี่ก็ยังไม่กลับคงไปสืบๆ เรื่องนี้อยู่นั่นแหล่ะ” ป้าแย้มบอกลูกปลา

“อ้อ..ตอเช้าปลาไปกันกะดีนะ (พรุ่งนี้ไปด้วยก็ดีนะ) ไอ้ขามคงอยากให้ปลาไป” ป้าแย้มบอกอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเก็บถ้วยชามกับข้าวกับปลาเข้าเก็บในตู้กับข้าว

จักรยานสองคันปั่นเคียงคู่กันไป อีกคนดูหงอยเศร้า แต่อีกคนครุ่นคิด สองข้างทางชื้นแฉะไปด้วยน้ำฝนที่ตกเมื่อวานและเมื่อคืน แม้อากาศจะสดชื่นแต่ไม่ได้ทำให้สองคนดูรู้สึกดีไปตามอากาศรอบกาย

“ขามเอ็งลองนึกดูซิ!! ก่อนที่ครูปกครองจะเข้าไปตรวจในห้องค้นเป๋าเด็กนักเรียน ก่อนหน้านั้นเกิดไอ้ไหร (อะไร) ขึ้นมั่ง นึกให้ได้ นึกให้ออก ก่อนเหตุการณ์เกิด หลังเหตุการณ์เกิด”

“ผมนึกไหร (อะไร) ไม่ออกเลย มันก็ปกติเหมือนกับทุกๆวัน นึกไม่ออกจริงๆ ว่าไอ้ยาเม็ดนั้นเข้ามาอยู่ในเป๋าผมตอนไหน” ขามพูดเสียงท้อๆ

ทั้งสองคนเลี้ยวรถเข้าประตูโรงเรียน ก่อนจะเข็นเข้าไปจอดข้างรถมอเตอร์ไซด์พ่อของลูกปลาที่จอดอยู่แล้ว เพราะทั้งพ่อของลูกปลาและแม่ของขามมาโรงเรียนตั้งแต่เช้าเพื่อจัดการและปรึกษากับครูผู้ปกครองในเรื่องนี้

ลูกปลาเดินพาขามตรงไปยังห้องผู้อำนวยการโรงเรียน แต่พ่อของลูกปลา แม่ของขาม ครูปกครองและผู้อำนวยการก็เปิดประตูออกมาก่อน ก่อนจะยกมือไหว้ซึ่งกันและกัน หน้าตาแม่ของขามบ่งบอกถึงความโล่งใจ

“ไปกลับบ้าน เรียบร้อยแล้ว โรงเรียนจับได้แล้วว่าใครเอาไอ้ยานั่นมาใส่เป๋าไอ้ขาม บายใจ (สบายใจ) ได้แล้วขามเอ้ย!!” พ่อลูกปลาบอกยิ้มๆ ก่อนตบบ่าเด็กหนุ่มที่ยืนงงๆ

“แม่ขอโทษนะโหลกนะ (นะลูกนะ) ที่ไม่ฟังกันก่อน” มือกร้านดำลูบหัวลูกชาย รอยยิ้มของขามแผ่เต็มหน้า พยักหน้ายิ้มรับ หน้าตาระรื่นขึ้นทันควัน

“คนเลวจะทำให้คนดีเป็นคนเลวกะยาก!! โถกม่าย (ถูกไหม) น้าปลา?”  ขามหันมายักคิ้ว

ที่ถูกต้องคือ...คนดีทำให้คนอื่นดีได้ หมายความว่าคนดี ทำให้เกิดความดีในสังคม  คนอื่นก็ดีไปด้วย. ความเลวนั้นจะทำให้คนดีเป็นคนเลวก็ยาก แต่เป็นไปได้.ถ้าคนดีเข้มแข็งในความดี จะทำให้คนเลวมาทำให้คนดีเป็นคนเลวยาก.สำคัญอยู่ที่ความเข้มแข็งของคนดี... พระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่9”

“จำไว้นะ!!”