Get Adobe Flash player

หายหวังเหวิด !! โดย..เชิงภู

Font Size:

ตะวันเพิ่งจะโผล่พ้นยอดภู บริเวณทางขึ้นภูเขาที่ตรงไปยังถ้ำปกติจะไม่มีใครมาเพ่นพ่าน เพราะรกทึบไปด้วยดงไม้ต้นหญ้า แต่วันนี้แดดเพิ่งส่องลงพื้นคนมากมายที่อยู่ภายในถ้ำ และที่ปากถ้ำ รวมทั้งที่กำลังเดินทางมาก็อีกหลายคน

ถ้ำตรงนี้อยู่ไม่ไกลจากสวนของลูกปลาสักเท่าไหร่นัก เมื่อก่อนถ้ำซุกตัวเงียบสงบไม่มีใครมาเพ่นพ่านเข้าไป นอกจากคนที่ต้องการขี้ค้างคาวไปทำปุ๋ยใส่พืชใส่ต้นข้าว แต่เมื่อเดือนที่แล้วมีชาวบ้านคนหนึ่งเข้าไปหาขี้ค้างคาวเดินลัดเลาะไปเจอเข้ากับเศษซากเครื่องใช้เครื่องปั้นดินเผาพวกหม้อดิน โอ่งดิน ไม่นานนักข่าวก็แพร่ออกมาว่าชาวบ้านคนนั้นถูกหวย ต้นเดือนที่ผ่านมาก็ถูกหวยอีกซ้ำสอง กลางเดือนนี้สถานที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยผู้คน รวมทั้งพ่อค้าแม่ขาย ที่มาวางขายของกินและแป้งกระป๋องสำหรับให้ชาวบ้านใช้เป็นอุปกรณ์ขูดหาตัวเลข

ชาวบ้านที่เดินผ่านหน้าลูกปลาและขามพูดคุยกันเห็นตัวเลขนั้นตัวเลขนี้ ต่างหมายมั่นปั้นมือสำหรับโชคลาภที่จะถึงในเวลาใกล้ๆนี้

“ อ้าว!! แม่ เอากับเค้ากันเหอ (เป็นไปกับเค้าด้วยเหรอ) ?” ขามตะโกนถามหญิงวัยกลางคนที่เดินใกล้เข้ามา

“ อย่ายุ่งไอ้ข้าม มึงอยู่เฉยๆ  รับรองงวดนี้..รวย !!” แม่ของขามพูดน้ำเสียงมั่นใจ

“ อัยยา!! แม่ ตัวเลขไหร (ตัวเลขอะไร) มันจะออกมาจากหม้อดินล่ะ วังให้ดี (ระวังให้ดี) อีสูนเบี้ยเปล่าๆ (จะเสียเงินเปล่าๆ)” ขามพูดกับแม่

“ ไอ้เปร๋อ (ไอ้บ้า) ปากเสีย กูโถกเบอร์ (ถูกหวย) อย่ามาขอเบี้ย (เงิน) จำไว้!!” “ ไปขูดเลขอีกรอบดีหวา (ดีกว่า) ยังหวังเหวิด (กังวล เป็นห่วง) อยู่นิ !!” แม่ของขามพูดแล้วเดินจากไป ลูกชายได้แต่ส่ายหัวตามหลัง

“ แม่เราแหลง (พูด) มากไม่ได้ ถ้าเรื่องเลขเรื่องเบอร์ต้องปล่อยแก ” ขามพูดเปรยๆ

“ เอ็งเคยเข้าไปม่าย (ไหม) ในถ้ำนั่น?” ลูกปลาถามหลานชาย “ยัง (มี)ตามที่เค้าแหลง(พูด )กันเหอ (เหรอ)?” ลูกปลาถามหลานชาย

“ เข้าไปแล้ว ยัง (มี) เหมือนที่เค้าแหลงๆ (พูดๆ) กันนั่นแหล่ะ!! ” ขามตอบ

“ เดินเข้าไปลึกพอสมควรเลยแหล่ะ แต่ตอนนี้ชาวบ้านเข้าไปมาก หยิบมั่งขุดหากันมั่ง แตกแค่ (เกือบ) หมดแล้ว ได้ข่าวว่าเจ้าหน้าที่จากจังหวัดเค้าจะเข้ามาแล (ดู) อยู่นะ” ขามบอก

“ คนแรกที่โถกเบอร์ โถกสองงวดติดต่อกัน เลยดังเลย” ลูกปลาพูด

เสียงมอเตอร์ไซด์บ้าง รถยนต์บ้างเดี๋ยวเข้าเดี๋ยวออกผ่านทางเข้าสวนของลูกปลา จนกระรอก กระแต ลิง หายเงียบไม่กล้าลงมาหากินเลย

ยิ่งใกล้เที่ยงผู้คนยิ่งหนาตา บางคนไม่มีที่หลบร้อนต้องมาขออาศัยสวนริมเขาของลูกปลานั่งบ้างนอนบ้างซึ่งเธอก็อนุญาต กล้วยลูกเหลืองใกล้สุก หรือมะละกอสุกแดงโดนฉกโดนขอ แต่ลูกปลาก็ไม่ถือสา เธอและขามมานั่งเฝ้าสวนตามคำของพ่อที่บอกให้มาเฝ้าคอยดูอย่าให้ใครทำลายต้นไม้ให้หักให้โค่นแต่ถ้าใครต้องการกินลูกก็ให้ไปอย่าปฏิเสธซึ่งลูกปลาก็ทำตามที่พ่อสั่งทุกอย่าง

เสียงซุบซิบกันไม่พ้นเรื่องเลขเรื่องหวย เสียงพูดคุยโทรศัพท์สั่งให้คนนั้นคนนี้ซื้อเลขให้ตามที่ตัวเองต้องการ  ลูกปลาได้แต่นั่งมองและได้แต่คิดทำไมคนเราถึงคาดหวังกับหวยได้มากมายขนาดนี้ยอมทุ่มเททั้งเงินทองและแรงกายแล้วก็คิดว่าจะต้องได้ตามที่คิด มันจะเป็นไปได้อย่างไร ความไปเป็นได้มันน้อยเต็มที เธอคนหนึ่งล่ะที่ไม่คิดจะให้เงินเล็ดลอดออกไปกับสิ่งเหล่านี้แม้แต่บาทเดียว แล้วก็โชคดีที่พ่อกับแม่ก็มีความคิดเช่นเดียวกับเธอ

“ มาเหงื่อเพรื่อ (เหงื่อตก) มาเลย แม่เรา ” ขามแซวแม่ที่เดินมาเหงื่อเต็มหน้า  “ ว่าพรือ (ว่ายังไง) ล่ะแม่...หายหวังเหวิดแล้วม่าย (หายห่วงหรือยัง)?” ขามถามต่อ

“ อย่าแหลงมาก (อย่าพูดมาก) มาช่วยแล (ดู) เลขให้ที ตรงตามที่จดไว้ม่าย (หรือเปล่า)?” เสียงอีกฝ่ายบอกเหนื่อยๆ

“ อัยยา!! แม่ซื้อทั้งใต้ดิน บนดินเลยเหอ (เลยเหรอ) ล็อตเตอรี่สองใบ แล้วโพยนั่น อัยยา..ยาวเฟื้อยเลย  แน่ใจนะแม่..ว่าชัวร์!! ” ขามถามสีหน้าห่วงๆ กลัวจะโดนด่าก็กลัว กลัวแม่จะเสียเงินเปล่าก็กลัว

“ หยุด!! เงียบไปเลย  ตีเส (สี่โมงเย็น) ปลุกแม่กัน (ด้วย) ” แม่ของขามพูดก่อนเอนตัวลงนอนบนตะแคร่มือเก็บใบเสี่ยงโชคในมือไว้แน่น

เสียงเพลงจากวิทยุเครื่องน้อยทรานซิสเตอร์สีดำดังไปทั่วสวนเล็กๆ ตรงตีนเขา ที่ปากทางเข้าถ้ำก็ครึกครื้น ที่สวนของลูกปลาผู้คนนั่งล้อมวงฟังเสียงจากวิทยุสีหน้าเต็มไปด้วยความหวัง

เสียงร้องเฮลั่น ยามวิทยุเครื่องน้อยบอกตัวเลข เสียงบอกตัวเลขสุดท้ายคนฟังเหมือนลืมหายใจ บางคนถึงกับเกร็งค้างรอคำตอบ

“ หายหวังเหวิดแล้วม่ายล่ะ (หรือยังล่ะ) แม่? ” ขามถาม

“ เที่ยวหน้าว่ากันใหม่”

“ !!!! ”