Get Adobe Flash player

สักหิดกะได้!! โดย..เชิงภู

Font Size:

ใต้ร่มต้นหว้าที่คันนาใกล้ภูเขาหนุ่มน้อยวัยรุ่นกำลังเพลินเพลินก้มจ้องมองหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือนั้น นิ้วชี้กดลากปื้ดๆ สายตาสนใจใคร่รู้ ดูจริงจังจนไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ถัดไปที่ชายคันนาฝั่งโน้นหนุ่มน้อยอีกคนกำลังขะมักเขม้นใช้จอบถากตัดหญ้าที่รกรุงรังเพื่อตกแต่งคันนาให้เรียบร้อย หญ้าที่โดนถากตัดนอนปริ่มๆอยู่ในน้ำหนุ่มน้อยตัดด้วยจอบคมจนจมมิดดินโคลนนั่น

“ เอ้ย!! ไอ้หมาน มาช่วยกู เล่นเควส(เฟส)อยู่นั่นแหล่ะ ไอ้บ้า!!” คนที่คันนาฝั่งโน้นตะโกนเรียกหนุ่มน้อยได้ต้นหว้า

“ อัยยา...เดี๋ยวจัยตะ (รอเดี๋ยวซิ) กำลังแหลง (พูด) อยู่กับสาวสวย” หมานตะโกนกลับ

เสียงเดินย่ำน้ำขี้โคลนตรงมา ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้า พลยกมือปาดเหงื่อแล้ววางจอบพิงคันนาไว้หย่อนก้นลงนั่งใกล้เพื่อนซี้หันซ้ายหันขวาหาอะไรบางอย่าง

“ แล้วโทรศัพท์กูหายไปไหน ” “ เอ๋า!! ไอ้บ้าหมานแล้วเอาของกูไปเล่นไซร(ทำไม) โทรศัพท์มึงไปไหน” พลตะคอกใส่ก่อนคว้าหมับปิดโปรแกรมหน้าจอได้ก็เก็บเข้ากระเป๋าทันที

“ มึงนี่พอได้ครัน ของตัวเองยังไม่เล่น (มึงนี้ก็เหลือเกิน ของตัวเองมีไม่เล่น) ” พลว่าไม่จริงจังนัก

“ โทสับ(โทรศัพท์)มึงหน้าจอเติบหวา (โตกว่า) ของกู เล่นโน่นเล่นนี้ได้สบาย ของกูเอียดกะเอียด (เล็กก็เล็ก) แค่พังแล้ว (ใกล้พังแล้ว)” หมานพูดเสร็จควักเจ้าเครื่องน้อยสีดำออกจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอมือถือแตกร้าวบางส่วนและถูกสก็อตเทปใสแปะไว้

“ หยุดเลยไอ้หมานไม่ต้องเปิดเล่นเลย ไป ไปถากถางหญ้าข้างหัวนา (คันนา) ฝั่งโน่น ด้านนี้กูทำเรียบร้อยแล้ว มึงอย่าเอาเปรียบนะ ไม่นั้นกูจะฟ้องครูนนท์เอาค่าจ้างคนเดียว” พลพูดน้ำเสียงจริงจังจนหมานทำหน้ามุ่ยลุกขึ้นจับจอบเดินไปอย่างขัดไม่ได้

นาแปลงใหญ่นี้เป็นของคุณครูที่โรงเรียนที่หนุ่มน้อยวัยสิบหกทั้งสองคนเรียนอยู่  เพราะพสนิทสนมกับคุณครูและบ้านอยู่ไม่ไกลกันมากนัก ครูนนท์เลยจ้างให้สองลูกศิษย์มาช่วยถากถางหญ้าในช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ เตรียมท้องนาไว้สำหรับหว่านข้าวรอบใหม่

คุณครูนนท์รู้จักลูกศิษย์ทั้งสองคนนี้ดีและรู้ว่าสองหนุ่มน้อยเป็นเพื่อนซี้กันมาตั้งแต่เรียนชั้นประถม แต่หมานนั้นมักจะเจ้าเล่ห์และเอาเปรียบเพื่อนอย่างพลอยู่เสมอๆ แต่ที่ยังคบกันอยู่ได้เพราะพลไม่ถือสา และส่วนใหญ่แล้วหมานก็จะเชื่อฟังพลเมื่อถูกพูดมากๆเข้า

พลยกมือขึ้นปาดเหงื่อ เขาใช้จอบถากถางหญ้าไปได้สามด้านแปลงนาแล้ว เหลืออีกแค่ด้านเดียวก็เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย เขาล้วงโทรศัพท์วางไว้ข้างตัว พลนั่งมองเพื่อนที่ทำหน้าที่แทนตัวเองอยู่คันนาฝั่งโน่น แม้จะรู้จักนิสัยเพื่อนคนนี้ดีว่าเป็นคนยังไง แต่พลก็ยังรักหมานพยายามชักจูงไปในทางที่ถูกที่ควร เพราะเห็นใจในความอาภัพของเพื่อนที่พ่อแม่เสียไปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ อยู่กับตายาย ตาก็มาเสียไปอีก เลยเหลือยายอยู่แค่คนเดียวที่วันๆมุ่งแต่ทำมาหากินไม่ค่อยได้ใส่ใจอบรมเลี้ยงดูหลานสักเท่าไหร่ พลที่ครอบครัวพร้อมหน้าและเป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อแม่จึงเป็นคนเดียวที่ยายของหมานไว้ใจให้หมานได้ติดสอยห้อยตามไปทุกที่

ผ่านไปพักใหญ่หมานเดินเหงื่อโทรมกลับมา ทิ้งจอบลงได้ก็กระแทกก้นลงบนคันนา

“ อัยยา...ไซรเหนื่อยพันนี้วะ (ทำไมเหนื่อยอย่างนี้วะ)?” บ่นพลางก็ดึงโทรศัพท์เครื่องน้อยออกจากกระเป๋ากางเกงทันทีเปิดเฟสบุ๊คนั่นเอง

“ เล่นจริงเล่นไอ้ไหร (อะไร) หนักหนา ไอ้เฟสนี่” พลส่ายหน้าเพื่อนที่ว่างไม่ได้ต้องก้มหน้าเล่นเฟสทันที

“ อย่าแหลงมากตะมึง (มึงอย่าพูดมาก) คนหาม่าย (ไม่มี) เพื่อน” พูดพลางก็ยักคิ้วให้พลและส่งมือถือให้ดูจำนวนเพื่อนในเฟสที่มีเกือบพันคน

“ มีประโยชน์ไอ้ไหร (อะไร) เพื่อนโลกออนไลน์ จะสู้เพื่อนโลกความเป็นจริงได้พรือ (ได้ยังไง)”

“ ที่มึงแหลง (พูด) ก็โถก (ถูก) แต่กูเล่นสนุกๆนิ อย่าคิดมาก” หมานปากพูดและมือนั้นยุกยิกๆ

เสียงมอเตอร์ไซด์ดังจากถนนสายเล็กที่ติดกับภูเขาและแปลงนา ครูนนท์นั่นเองคงมาดูผลงานของเด็กหนุ่มสองคน

“ โอเค เรียบร้อยดีนี่” ครูนนท์พูดก่อนสำรวจด้วยสายตา และล้วงมือเข้ากระเป๋าส่งเงินให้พลที่ยกมือไหว้ทันที “ เก็บจอบให้เรียบร้อยแล้วก็กลับบ้านนะ ” ครูนนท์สั่ง ก่อนเดินกลับก็บอกหมานที่ยังก้มหน้าอยู่ที่มือถือเครื่องน้อย

“ ว่าพรือ (ว่าอย่างไร) นายหมาน ยังเล่นไม่เลิกเหรอเฟสบุ๊ค ยังไม่เข็ดเหรอ?” “ อย่าเที่ยวแชทบอกให้ใครโอนเงินให้อีกนะ เดี๋ยวจะเจอดี” ครูนนท์แซวลูกศิษย์ที่เงยหน้าขึ้นยิ้มอายๆ

 “ หมานมันถูกแฮคเฟสคับผม ผมแก้ให้มันแล้ว แก้ไขอีเมลกับเฟสบุ๊คเรียบร้อยแล้วครับ มันเล่นมั่วไปหมด ทั้งแอฟ ทั้งเกมส์ เลยโดนแฮคเลย ” ครูนนท์หัวเราะก่อนขอตัวกลับ

“ อัยยา..สาวนี่สวยแรง (สวยจัง) !!” หมานพูดส่วนพลได้แต่ส่ายหัว

“ มาแหล่ะหล่าวๆ (มาอีกแล้ว) คลิปสิบแปดบวก แลสักหิดดีม่าย (ดูสักนิดดีมั้ย)?”หมานพูด

“ สักหิดกะได้....”