Get Adobe Flash player

เพราะรักหรือรังแก ? โดย..เชิงภู

Font Size:

ยามเช้าที่แดดรำไรมดดำตัวเล็กไต่ตามกันขึ้นบนต้นหญ้าก่อนจะหายซุกตัวลงในซอกใบของต้นหญ้านั้น เท้าของใครบางคนเดินปัดป่ายต้นหญ้าโอนเอนกลุ่มมดที่ซุกตัวอยู่ก็สะดุ้งตกใจเตลิดไต่ลงอย่างรวดเร็วก่อนจะแยกย้ายหนีหายไปตัวละทิศละทาง

หญิงวัยเกือบหกสิบแต่ดูหน้าตาแล้วเกินอายุไปพอสมควรเพราะชีวิตจิตใจคิดแต่เรื่องทำมาหากินเลี้ยงตัวเลี้ยงหลานสาวที่กำลังอยู่ในวัยรุ่น เธอทำงานรับจ้างทุกอย่างที่มีคนจ้างเมื่อไม่มีใครจ้างก็เก็บผักหักหญ้าขายเลี้ยงครอบครัวไปวันๆ

ผักบุ้งชายทุ่งแหล่งทำเงินของป้าละม้าย โดยเฉพาะช่วงนี้หน้าฝนผักบุ้งชูยอดอวบงาม ตรงไหนที่เด็ดเก็บไปแล้วเมื่อแตกใหม่ยิ่งอวบงามกรุบกรอบ ป้าละม้ายเด็ดยอดผักบุ้งจนเล็บหัวแม่มือด้านขวากลายเป็นสีเขียวแกมดำด้วยจำนวนการเด็ดที่นับไม่ถ้วนและยางของผักบุ้งที่รุกรานเข้าซอกเล็บขัดจนเจ็บก็ลอกออกไม่หมด

รถเข็นไม้คันเก่าบรรทุกกระสอบปุ๋ยที่อัดแน่นไปด้วยผักบุ้งสดๆ สองกระสอบ คนเข็นที่หน้าเปื้อนเหงื่อดูอ่อนล้า ผ้าถุงที่ชายขาดวิ่นกับเสื้อนอกแขนยาวสีดำด่างเปียกชุ่มไปด้วยน้ำค้างยามเช้า เท้าเปล่าเปื้อนขี้โคลนหยุดยืนได้โคนต้นชมพู่ เมื่อจอดรถเสร็จก็ดึงมีดเล่มเล็กออกจากง่ามกิ่งชมพู่เดินไปตัดใบกล้วยมาปูรองก่อนจะยกกระสอบปุ๋ยออกจากรถเข็นค่อยๆ เทผักข้างในออกจากทะนุถนอม

“ย่า...นุ้ย (หนู) กินข้าวในหม้อกับปลาเค็มทอดหมดแล้วนะ เอาน้ำแช่หม้อไว้แล้ว” หลานสาวที่ยังคงอยู่ในชุดนอนสีชมพูลายคิตตี้ยืนอยู่ที่ประตูตะโกนบอก ผู้เป็นย่าได้แต่หันมามองไม่พูดไม่จาแล้วหันไปจัดการกับงานตรงหน้าต่อไป

หลานสาวคนนี้เป็นที่รักหนักหนาเพราะเลี้ยงมาตั้งแต่วัยแบเบาะ ยังจำได้วันที่ลูกชายอุ้มหลานสาวตัวน้อยวัยหกเดือนมาให้ เด็กน้อยแก้มยุ้ยยิ้มให้ผู้เป็นย่าจนเธอตกหลุมรักในทันที สอบถามถึงผู้เป็นแม่ ลูกชายได้แต่บ่ายเบี่ยงไม่บอกที่มาที่ไป ทิ้งเงินก้อนหนึ่งไว้ให้แล้วจากไปทันที นานๆจึงจะมาเยี่ยมสักครั้งหนึ่ง แล้วก็มีครอบครัวใหม่มีลูกใหม่จนหลานสาวคนนี้กลายเป็นลูกของป้าละม้ายไปเสียแล้ว

ย้อนหลังไปสักสองสามปีตอนที่ลูกแมวหลานสาวยังไม่โตเป็นสาว ป้าละม้ายมีความสุขดี

ไม่เครียดสอนสั่งอะไรลูกแมวจดจำ ช่วยเหลืองานบ้าน ช่วยงานได้ตามที่กำลังช่วยได้ แต่สองปีมานี้ตั้งแต่โตเป็นสาววัยรุ่นเลื่อนชั้นเรียนสู่มัธยมปีที่สามทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ลูกแมวไม่สนใจอะไร งานบ้านงานช่องไม่ช่วยเหลือไม่แตะไม่ทำ ช่วยทำมาหากินยิ่งแล้วใหญ่บอกแล้วก็ทำเฉย การเรียนก็แย่ลง สิ่งที่ทำเป็นคือหมกตัวอยู่ในห้อง แต่งหน้าแต่งเนื้อแต่งตัว เล่นโทรศัพท์คุยโทรศัพท์ และใช้จ่ายเงินเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง

“ย่า วันนี้สองร้อยนะ” เสียงดังอยู่ข้างตัวจากเด็กสาวที่แต่งชุดนักเรียนเสร็จเรียบร้อยแล้วเสื้อผ้าชุดนักเรียนถุงเท้ารองเท้าหน้าผมดูเรี่ยมเชี่ยม กลิ่นน้ำหอมลอยฟุ้งจนผู้เป็นย่าต้องเบือนหน้าหนี

“ย่าหาม่าย (ไม่มี) หรอกสองร้อย เอาไปร้อยห้าสิบนะ แรกวา (เมื่อวาน) ขายผักบุ้งได้ไม่มาก แล้วเอาไปทำไหร (ทำอะไร) ตั้งร้อยสองร้อย ช่วยย่าประหยัดมั่ง (บ้าง)” ย่าพูด

“อย่าแหลงมากตะ (อย่าพูดมากซิ) เอามาเลย ไปซื้อบัตรเติมเงินโทรศัพท์” หลานสาวบอกก่อนเดินตัวปลิวไปยืนอยู่หน้าบ้านกระเป๋านักเรียนที่แฟบจนน่าจะไม่มีหนังสือสักเล่มอยู่ภายในถูกหนีบอยู่ที่รักแร้

“ไซรไม่เอารถถีบไปล่ะ (ทำไมไม่เอารถจักรยานไปล่ะ)?” ย่าส่งเสียงถาม เห็นจักรยานสีชมพูจอดพิงกับฝาบ้านหลายวันแล้วที่หลานสาวไม่ปั่นไปโรงเรียน

“ไม่เอา เดี๋ยวเพื่อนมารับ ” ลูกแมวพูดไม่ค่อยใส่ใจนักยกกระจกเล็กขึ้นส่องหน้า

เสียงมอเตอร์ไซด์ไร้ท่อดังก้อง หลานสาวที่ซ้อนท้ายหน้ายิ้มระรื่นส่วนหนุ่มน้อยคนขับในชุดนักเรียนก็เช่นกัน ป้าละม้ายมองตามตาละห้อย หน้าเศร้าไม่รู้จะทำอย่างไร โรงเรียนก็ไม่ไกลจากบ้านเพราะเป็นโรงเรียนขยายโอกาสมีถึงมัธยมปีที่สาม เธอจึงหาเงินซื้อจักรยานให้หลานสาว สาวน้อยดีใจและใส่ใจอยู่แค่สองปี ปีนี้จักรยานจอดเหงาอยู่ข้างฝา ป้าละม้ายหันไปมองอย่างอึ้งๆ

บนรถเข็นที่ปูรองด้วยใบกล้วยผักบุ้งยอดอวบงามสะอาดถูกมัดอย่างดีประพรมน้ำดูสดชื่นพร้อมเข็นไปขายที่ตลาดหน้าหมู่บ้าน ป้าละม้ายเดินเข้าครัวจัดการหุงข้าวที่เป็นทั้งมื้อเช้ามื้อเที่ยงรวมเป็นมื้อเดียวกัน ก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของหลานสาว เห็นความรกรุงรังหมอนมุ้งที่หลับที่นอนไม่จัดเก็บเสื้อผ้ากระจายกระจาย สมุดหนังสือขึ้นฝุ่น เธอได้แต่มองแล้วทุกข์ใจ จะทำอย่างไรจะบอกกล่าวและสอนสั่งอย่างไรดี เธอผิดเองที่ตามใจเพราะคิดว่าหลานสาวนั้นขาดทั้งพ่อและแม่

คิดแต่ว่ามอบความรักให้หลานสาวเท่าที่จะมอบให้ได้ ทำทุกอย่างและทุกทางให้หลานสาวมีความสุขตามใจจนเมื่อถึงวันนี้ก็ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร

ป้าละม้ายถอนหายใจเดินออกจากห้องนอนหลานสาวนั่งคอตกอย่างอ่อนแรงบนตะแคร่ติดหน้าต่างก่อนครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา อยากให้หลานสาวได้เรียนหนังสืออย่างตั้งใจเพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่จะพาตัวเองได้ในวันข้างหน้า...หากไม่มีย่าแล้วเจ้าจะอยู่ยังไง? ดวงตาไร้สุขเพ่งมองออกนอกหน้าต่าง...ย่ารักลูกแมวมากนะ!!