Get Adobe Flash player

กำชำ..ยังจำได้!! โดย..เชิงภู

Font Size:

แดดอ่อนยามเช้าที่พาดผ่านโผล่พ้นยอดไม้บนภูเขาลูกน้อยกำลังลูบไล้ท้องทุ่งอย่างอ่อนโยน เมื่อแสงแดดมาเยี่ยมดูรอบกายมีชีวิตชีวาขึ้นทันที นกสีดำที่ซอนซุกอยู่บนต้นโตนดโผผินบินออกรับแสงอุ่นกระพือปีกน้อยเล่นลมบินวนต้นสีดำยาวเมื่อตั้งหลักได้ก็บินถลาสู่ฟ้ากว้าง

บนถนนหน้าบ้านหนุ่มวัยสามสิบปลายๆ นุ่งกางเกงสแล็คสีดำ และสียืดสีขาวรองเท้าฟองน้ำยืนยิ้มกริ่มมีความสุขกับบรรยากาศตรงหน้า ชายหนุ่มยกมือขึ้นขยับแว่นตาแล้วสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงทั้งสองด้าน เดินทอดน่องไปข้างหน้าเรื่อยๆ

ถนนคอนกรีตสายเล็กของหมู่บ้านมุ่งตรงสู่ภูเขาเบื้องหน้า ก่อนจะแตกแยกเป็นซ้ายขวา ชายหนุ่มเลือกเลี้ยวซ้ายไปตามจินตนาการที่ยังจำได้ในครั้งวัยรุ่นมัธยมต้น ครั้งนั้นถนนสายนี้ยังเป็นลูกรังสีแดง และครั้งนั้นเดินกันห้าคนต่างก็เป็นเพื่อนซี้วัยเดียวกัน ยามเสาร์อาทิตย์จะนัดกันมุ่งสู่ภูเขาลูกนี้เสมอ

ชัยสิทธิ์ทนายหนุ่มจากกรุงเทพฯ แต่บ้านเกิดอยู่ที่นี่ พ่อกับแม่เสียชีวิตพร้อมกันด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่วัยประถมตากับยายและป้าๆน้าๆช่วยกันเลี้ยงดู จนจบมัธยมต้นก็ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ อาศัยอยู่กับลุงที่เป็นทนายความในสมัยนั้นคอยส่งเสียให้เล่าเรียน เขาจึงจากที่นี่ไปตั้งแต่อายุสิบหก ความครุ่นคิดสะดุดลงเมื่อเดินเท้าพลิกเพราะถนนคอนกรีตที่ทรุดตัวผุพังจากน้ำท่วมหนักเมื่อปีกลาย เมื่อตั้งหลักได้ก็รีบสาวเท้าไปที่ที่หนึ่งซึ่งอยากเจอหนักหนา

ชายหนุ่มยืนหน้าเศร้าอยู่ข้างจอมปลวกใหญ่ หายไปแล้ว ไม่มีแล้วสิ่งที่ต้องการเจอ เขาถอนหายใจสาวเท้าเดินต่อไป ลมวูบใหญ่พัดจนผมปลิวและอะไรบางอย่างค้างเติ่งอยู่บนเส้นผม เมื่อสิ่งนั้นอยู่ในมือรอยยิ้มก็แต่งแต้มใบหน้ารีบเดินหาที่มาของสิ่งนั้น

ชายหนุ่มยืนจับต้นไม้ขนาดความสูงสี่ถึงห้าเมตรดอกสีขาวเรียงรายเต็มต้น ใบเขียวแข็งแรงพัดแกว่งไกวเมื่อยามลมพัดอย่างกับจะทักทายชายหนุ่มที่หายไปนานเหลือเกิน ต้นกำชำ (หรือต้นมะหวดต้นไม้พื้นบ้านที่มีอยู่ทั่วทุกภาคของไทย ออกดอกสีขาวที่ใบปลายกิ่ง ลูกสีดำเมื่อสุกเต็มที่เป็นผลไม้พื้นบ้านของเด็กทุ่ง) ต้นนี้คงเป็นต้นใหม่ เพราะต้นเก่าที่อยู่ตรงจอมปลวกไม่มีแล้ว ชายหนุ่มดึงดอกกำชำออกมาดมเล่นก่อนคิดถึงวันวานกับเพื่อนๆ

“หวัดดีคับผม มาทำไหรชายเขาตั้งแต่หัวเช้าละคับ (มาทำอะไรใกล้ภูเขาช่วงเช้าๆล่ะครับ)? วังๆยุงนะ ยุงลุยเสียแหม็ด (ระวังยุงนะ ยุงเยอะมาก)” เสียงคนทักทายจากด้านหลังเมื่อชัยสิทธิ์หันไปมองเห็นหนุ่มวัยเดียวกันกับตัวเองที่นุ่งผ้าขาวม้าเสื้อเชิ้ตสีดำเก่ารองเท้าไม่ใส่แบกจอบบนบ่าก็ให้รู้สึกคุ้นหน้า

“สุพจน์ม่ายล่ะ (สุพจน์ใช่มั้ย)?” ชัยสิทธิ์ถามเป็นภาษาถิ่นใต้

“คับผม ผมพจน์ ชื่อจริงสุพจน์คับ แล้วคุณ ใครล่ะ? รู้จักผมกันเหอ (รู้จักผมด้วยเหรอ)?” พจน์หนุ่มลูกทุ่งถามซื่อๆ “ แต่คุ้นหน้าอยู่เหมือนกันนะ!”

“คงจำไม่ได้ กูสิทธิ์ ชัยสิทธิ์มึงจำได้แล้วม่าย (จำได้หรือยัง)” ชัยสิทธิ์บอกเพื่อนซี้

“อัยยา..ไอ้เพื่อน หายไปนานไม่หอนหลบมาเลย (ไม่เคยกลับมาเลย) กูนึกว่ามึงลืมบ้านเกิดเสียแล้ว” จอบบนบ่าถูกวางลงก่อนจะเดินเข้าไปผลักไหล่เพื่อนเมืองกรุงกระทุ้งเข่าเข้าหน้าท้องเบาๆ จนคนเสื้อขาวขำก๊ากกับลีลาเพื่อนซี้ที่เหมือนเดิม

สองหนุ่มนั่งห้อยขาอยู่บนขนำหลังน้อย ข้างๆขนำต้นกำชำสองต้นยืนเบียดกัน ดอกพราวเต็มต้น ชัยสิทธิ์นั่งมองอย่างมีความสุข

“มึงข้องใจ (คิดถึง) แต่ต้นกำชำไม่คิดถึงเพื่อนๆมั่งเหอ (ไม่คิดถึงเพื่อนๆบ้างเหรอ) ?”พจน์ถาม

“แล้วพรือไม่คิดถึงล่ะ (ทำไมจะไม่คิดถึงล่ะ) ว่าแต่ไอ้สมพร ไอ้ขวัญ กับไอ้เม้งพันพรือมั่ง(เป็นไงบ้าง)?” ชัยสิทธิ์ถามบ้าง

“ไอ้สมพรเป็นครูอยู่ภูเก็ต ไอ้ขวัญอยู่ระนองเป็นตำรวจ ส่วนไอ้เม้งเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวอยู่กับเมียที่สงขลา ส่วนกูกรรมกรเต็มขั้น ฮ่าฮ่าฮ่า ” พจน์หัวอย่างอารมณ์ดี

“เวลาถึงหน้าลูกกำชำสุก กูคิดถึงเพื่อนทุกคนเลย นั่งกินลูกกำชำปากดำฟันดำลิ้นดำบ้าหวันอยู่คนเดียว มึงมาเที่ยวนี้ก็ไม่ใช่หน้าลูกกำชำ เพิ่งออกดอก กินดอกกำชำก่อนมั้ย?” สองหนุ่มหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

“แล้วลูกเมียล่ะ” ชัยสิทธิ์ถาม “เหมือนมึงนั่นแหล่ะ หนุ่มโสด กูหล่อเลือกได้ว่ะ” ทั้งคู่ขำก๊ากขึ้นพร้อมกันอีก“ ทุกครั้งที่กูเห็นต้นกำชำ ยิ่งได้กินลูกกำชำกูยิ่งคิดถึงมึงถึงเพื่อนทุกคน ทุกวันเสาร์อาทิตย์ เวลามาช่วยไอ้ขวัญเลี้ยงวัวแถวชายเขานี้ ลูกกำชำสุกเป็นพวงดำงาม ไอ้เม้งขึ้นไปจัดการให้คนละพวงเดินไปกินไป ถามว่ามันหรอย (อร่อย) มั้ยลูกกำชำ กูว่ามันไม่หรอยหรอก แต่..

เรามีความสุขที่ได้กินด้วยกันมากหวา (มากกว่า) มึงว่ามั้ย?” สุพจน์ถาม ชัยสิทธิ์พยักหน้าเห็นด้วย

“ไอ้พรกางหลางหวาเพื่อน (ซนกว่าเพื่อน)เวลากินลูกกำชำ ชอบถุย (ถ่ม) เม็ดใส่เสื้อคนอื่น” ชัยสิทธิ์เล่าถึงความหลังบ้าง“ ถุยเม็ดใส่หลังเสื้อกูจนซักไม่ออก ฮ่าฮ่าฮ่า” ชัยสิทธิ์หัวเราะชอบใจ

“ส่วนมึงไม่ชอบคายเม็ด มึงเลยมีปัญหากับลูกกำชำ” ชัยสิทธิ์พูดจบหัวเราะหนักมาก

“ยังจำได้นะมึง ฮ่าฮ่าฮ่า” สุพจน์พูดขำๆ

“ขรี้ไม่ออกตั้งหลายวันกู!! ท้องผูก”