Get Adobe Flash player

ฝนตกแซ่กๆแกงขี้เหล็กใส่ปลาย่าง โดย..เชิงภู

Font Size:

ข้างนอกฟ้ามืดครึ้มสายฝนโปรยเบาบางเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ฝนไม่หายไปไหนเลยบางทีก็ตกกระหน่ำทั้งกลางคืนต่อยาวไปจนบ่ายคล้อยของอีกวัน บางวันเหมือนฟ้าขี้เกียจแต่ก็ไม่ลืมหน้าที่ส่งสายฝนแผ่วโปรยลงมา 

“ไอ้พจน์ทำไหรอยู่วะ(ไอ้พจน์ทำอะไรอยู่)?” เสียงตะโกนจากหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันที่หน้าประตูบ้าน

“อยู่ในครัวเด้ มาตะ(มาซิ)!!” พจน์ที่ชะเง้อมองที่หน้าต่างเห็นเพื่อนก็ส่งเสียงและชวนให้เข้าบ้าน “ ยืนตากฝนอยู่ไซร(อยู่ทำไม)เข้ามาตะ”

“ตกบ้าจริงฝนนี่ ตกให้หนักก็ไม่ตกแค่น(พยายาม)ตกอยู่ได้” ดามที่ขึ้นบันไดบ้านเดินพุ่งเข้าครัวหย่อนก้นลงได้ก็บ่นทันที

มึงแหล่ะบ้าไปว่าฝน มันตกตามฤดูของมันผิดตรงไหน?” พจน์ว่าเพื่อนขำๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่นั่งลงเมื่อกี้เลยหันหน้าไปมอง เอ๋า!! นี่มึงยังไม่หยุดเล่นเหรอเล่นเฟสเล่นไลน์มันหนุก(สนุก)ตรงไหนเสียเวลาเปลืองเบี้ยค่าเน็ต(เปลืองเงินค่าอินเตอร์เน็ต)บ่นเพื่อนเสร็จก็หันไปปอกมะพร้าวต่อ

“เรื่องของกู คนไม่รู้จักโลกออนไลน์อย่างมึง เงียบไปเลย” ดามปากพูดแต่มือขยับหยุกหยิกที่หน้าจอมือถือ “ สาวๆในเฟสสวยนิ กูจีบไว้หลายคนแล้ว” ดามยังคงพูดต่อน้ำเสียงสุขใจ

“ไอ้บ้า ไร้สาระนะมึง มึงไม่หอน(ไม่เคย)ได้ยินเหรอ ไม่มีรักแท้ในโลกออนไลน์ หาไปตะ ความรักขี้หก(โกหก) เสียเวลา!!” พจน์บ่นว่าเพื่อน

“กูแหลงอยู่กับสาวสงขลานิ หาสาวในเฟส คนแค่(ใกล้)ๆบ้านเรานี่แหล่ะ” ดามบอก

“แค่ไกลไม่ใช่สิ่งกำหนดความหลอกลวง” พจน์พูดต่อ

“ฮายยยย กูรำคาญมึงจัง อย่าแหลงมากทำกับข้าวไป เดี๋ยวกูกินกัน(ด้วย)” ดามตอบเสียงขุ่นๆ ก่อนจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับหน้าจอในมือตัวเอง

พจน์ได้แต่ส่ายหัวอมยิ้มกับพฤติกรรมของเพื่อนซี้ บอกมะพร้าวเสร็จใช้สันมีดต่อยโปะ มะพร้าวแตกเทน้ำมะพร้าวทิ้งจับกระต่ายขูดมะพร้าวได้ ขูดอย่างรวดเร็ว บนเตาถ่านผักที่ต้มไว้เดือดพล่าน พจน์วางมะพร้าวหันไปยกหม้อลงมาตะแคงเทน้ำทิ้ง ใส่น้ำเพิ่มแล้วนำไปต้มต่อ

ข้างนอกฝนเริ่มตกแรงขึ้น ลมเริ่มมาพาเม็ดฝนเข้ามาทางหน้าต่าง พจน์ลุกขึ้นไปปิดแล้วกลับมานั่งขูดมะพร้าวเหมือนเดิม ส่วนดามนั้นกำลังคุยอย่างสนุกกับสาวเจ้าในเฟสสักพักตบเข่าตัวเองอย่างอารมณ์เสีย

“กูเบื่อแรงเน็ตนี่ หมุนอยู่ได้ หมุนติ้วๆ แล้วกูอิแหลงกับน้องฟ้าได้พรือล่ะเนี่ย!!?”ดามบ่น

“ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วฝนฟ้าพันนี้(แบบนี้) เน็ตมันก็ไม่ดีธรรมดาแหล่ะ อยู่แค่เขาหล่าว(อยู่ใกล้ภูเขาด้วย) ทำใจนะเพื่อนเกลอ หยุดเล่นแล้วมาช่วยกูขูดพร้าว” พจน์สั่ง ดามยอมวางโทรศัพท์แต่โดยดี คลานไปนั่งแทนที่เพื่อนที่กระต่ายขูดมะพร้าว ขูดมะพร้าวแบบไม่สบอารมณ์

พจน์ผลักหน้าต่างออกฝนตกแบบเวอชั่นขี้เกียจเหมือนเดิม กากมะพร้าวถูกสาดลงพื้น น้ำกะทิหอมๆอยู่ในหม้อแกง ดามนั้นกระถดไปนั่งเล่นเฟสต่อเมื่อสัญญาณเน็ตดีขึ้น ก่อนจะยิ้มเขินให้กับหน้าจอ พจน์เท้าสะเอวมองส่ายหัวอมยิ้มกับภาพนั้น

เครื่องแกงที่ตำจนแหลกส่งกลิ่นหอมอยู่ในครก พจน์ตักกะปิใส่ลงไปก่อนจะตำเบาๆให้เข้ากัน แล้วหันไปราไฟในเตาถ่านยกหม้อที่ผักในหม้อเป็นสีคล้ำเทลงในกระชอนจ้วงตักน้ำในตุ่มเทล้างผักในกระชอนสักพักก็ขยำจนผักหมดน้ำและหยิบเข้าปากชิมได้รสชาติที่ต้องการก็วางในกะละมังข้างตัวปลาสองตัวที่อยู่ในตะแกรงเหล็กปิ้งพจน์ค่อยๆแกะเอาเนื้ออย่างเบามือจนได้เต็มจาน

“ฝนตกแซ่กๆ(ฝนตกปรอยๆ) มันน่าเบื่อว่ะ ตกให้แรงไปเลย หรือหยุดไปเลยก็ดี” ดามพูด

“บ่นแต่มือไม่ใช่หยุดเล่นนั้น(บ่นแต่มือไม่ได้หยุดเล่น) อย่าแหลงมากเดี๋ยวทำแกงหรอยให้กิน รับรองหรอยแม่น” พจน์หันมาบอก

“อัยยาๆ สุดยอดน้องสาวนี้ นัดพบพี่ต่อเช้า(พรุ่งนี้) น่าสนมั้ยนิไอ้พจน์?”ดามถามเพื่อน

“แล้วแต่มึง เอาที่มึงบายใจ กูไม่ออกความเห็น” พจน์อมยิ้มส่ายหัว มือก็วุ่นอยู่กับหม้อแกงบนเตาไฟ ไฟในเตาถ่านลุกดีแล้วน้ำกะทิในหม้อแกงเริ่มเดือดน้อยๆ พจน์ตักน้ำกะทิลงใส่ในครกคนๆจนเข้ากับเครื่องแกงตักใส่ในหม้อ คนจนเข้ากันน้ำแกงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองสวยกลิ่นหอม เมื่อเดือดได้ที่ผักในกะละมังที่พจน์เอามือขยี้จนร่วนถูกโรยลงในน้ำแกงตามด้วยเนื้อปลาย่าง คนอีกรอบจนเข้ากันก็ปล่อยทิ้งให้เดือดสักพัก

“หอมพอถิ(หอมจัง)แกงฝีมือเพื่อนเรา น่าว่าหรอย!!” ดามหันหน้ามาชมก่อนจะจิ้มโทรศัพท์

ต่อ “แล้วข้าวหุงแล้วม่าย(หุงหรือยัง)ล่ะเพื่อน?” ดามถามต่อ

“เรียบร้อยแล้วเพื่อนเหอได้แต่กินนิมึงไม่ต้องแหลงไหร(เรียบร้อยแล้วเพื่อนกินอย่างเดียวเลยมึงไม่ต้องพูดมาก)” พจน์พูดออกแนวประชดมือก็เก็บครกถ้วยชามล้างส่วนดามหัวเราะก๊าก

“ว่ากูใช่มั้ย ว่าไปตะ(ว่าไปเลย)กูไม่สาไหร(กูไม่รู้สึกอะไร) ฮ่าฮ่าฮ่า” ดามหัวเราะชอบใจ

“พี่ดามกินข้าวแล้วม่าย กินข้าวกับไหรคะ? น้องฟ้าถามกู ตอบว่าพรือดีวะ?” ดามยิ้ม

บอกตามนี้เลย...ฝนตกแซ่กๆ พี่กินแกงขี้เหล็กใส่ปลาช่อนย่าง