Get Adobe Flash player

การสอนศิลปะในอเมริกา โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

การสอนศิลปะในอเมริกาไม่ใช่ของง่ายๆ ทุกคนที่มีความรู้ทางศิลปะย่อมเปิดการสอนศิลปะได้แน่นอน ในฐานะและเหตุผลส่วนตัวของผม การคิดจะสอนคนอื่นๆหรือเปิดเป็นโรงเรียนศิลปะในอเมริกา ต้องมีการศึกษาหาลู่ทางที่เป็นไปได้ คือมีผู้มาเรียนศิลปะ ไม่ใช่เปิดแล้วไม่มีใครมาสมัครเรียนเลย

เท่าที่ผมรู้ อเมริกาเปิดให้ทุกคนสอนวิชาอะไรก็ได้อย่างเสรี แต่มีสิ่งหนึ่งที่ต้องทำคือต้องเสียภาษีรายได้ สามารถโชว์ต่อองค์การไออาร์เอสว่าเป็นผู้เสียภาษี จะไม่ลำบากภายหลัง หรือโดนตรวจสอบรายได้ ข้อคิดของผม “ถ้าทำอะไรทำถูกต้อง มันจะถูกต้องไปตลอดชาติ” เกิดเป็นมงคลแก่ตัวเอง จะมีความเจริญรุ่งเรืองไปตลอด ในฐานะต่างชาติอาศัยอยู่ในอเมริกา ต้องโชว์ความรู้ความสามารถให้เห็น จะทำอะไรก็ได้และเกิดความสำเร็จ ถ้าไปขอความช่วยเหลือที่ไหนก็ได้อีกเช่นกัน ที่นี่นับถือความสามารถครับ

แต่ว่าการสอนคนอเมริกันให้เป็นศิลปินอาจจะเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ ผมเริ่มสอนศิลปะด้วยภาพเขียนแก่ชาวอเมริกันตั้งแต่ปีค.ศ.1984 ผลปรากฏว่ามีลูกศิษย์เป็นศิลปินได้หลายคน ผมมีสถิติส่วนตัวปรากฏว่ามีคนมาเรียนเป็นลูกศิษย์ผมไม่เคยขาด ผมมีกำลังใจสูงสามารถทำงานส่วนตัวที่ยากๆได้ นอกจากนั้นผมยังได้รับการอนุมัติให้เข้าร่วมนิทรรศการภาพเขียนกับลูฟว์มิวเซี่ยมได้ ทำให้ผมเป็นผู้สอนศิลปะมีคุณภาพเกิดขึ้นในวงการสอนศิลปะในอเมริกา มีสมาคมพ่อค้าอเมริกันนำชื่อและโรงเรียนศิลปะของผมไปลงในสื่อมวลชนอเมริกัน ซึ่งทำให้มีการรับรองคุณภาพการสอนศิลปะของผมเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว นอกจากนั้นด้านรางวัลทางศิลปะก็สำคัญมิใช่น้อย ผมเคยได้รับรางวัลระดับแกร้นไพรซ์ทางศิลปะหลายครั้งหลายรางวัล สิ่งเหล่านี้มันจะปรากฏขึ้นในโลกออนไลน์ มีใครอยากรู้จักว่าผมสอนศิลปะดีอย่างไร เป็นศิลปินดีมีคุณภาพจริงหรือเปล่า อะไรๆต่างๆเหล่านี้มันต้องมีในแบ๊คกราวน์ให้นักเรียนศิลปะใหม่ๆรู้เบื้องหลังผู้สอนศิลปะอย่างละเอียดเสียก่อนตัดสินใจเรียน

เมื่อผมเปิดอาร์ตสติวดิโอวันแรกเมื่อ 37 ปีมาแล้วที่นี่อเมริกา สติวดิโอของผมอยู่ในย่านมาริน่า เดลเรย์ อยู่ในย่านคนมีสตางค์ คนอเมริกันกล่าวไว้อย่างนั้น ไม่ใช่อุปโหลกขึ้นเอง วันแรกมีนักเรียนมาสมัครเรียนทันทีเลยซึ่งไม่น่าจะเกิดขึ้นรวดเร็วปานนั้น ปัจจุบันผมยังยึดอาชีพสอนศิลปะอยู่ มีชาวอเมริกันและชาวยุโรปที่อยู่ในอเมริกามาเรียนอย่างสม่ำเสมอ เทคนิคการสอนของผมไม่มีอะไร ผมสอนให้ลูกศิษย์สามารถเป็นครูสอนคนอื่นได้ ทุกคนถ้าเรียนกับผมเกินหนึ่งปีขึ้นไป เพราะการจะเรียนอะไรให้รู้เป็นครูเขา จะต้องเรียนรู้อย่างละเอียดและเข้าใจอย่างถ่องแท้ คำว่า “เดา” ใช้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องใช้คำว่าแล้วจะหาคำตอบมาให้ภายหลัง

ผมอาจจะเป็นผู้มีเชื้อสายครูบาอาจารย์มาจากเมืองไทยก็ได้ บิดาของผมและญาติๆอีกนับไม่ถ้วน แล้วในปัจจุบันกลายเป็นมีอาชีพเป็นครูกับหมอ เวลาโทรศัพท์คุยกันไม่อยากถามญาติว่าทำอะไร กลัวจะตอบว่าเป็นครู ถึงขนาดนั้น

ชีวิตของผมเป็นศิลปินอิสระอยู่ในอเมริกา แต่มีสายเลือดครูแรง เลยต้องเป็นทั้งศิลปินอิสระและครูสอนศิลปะไปในตัว ลูกศิษย์และเจ้าของรางวัลผู้มอบทุนศิลปะให้ตำแหน่งผมเป็น Art Professor อย่างสนิทใจพวกเขา