Get Adobe Flash player

อยู่ปารีสอย่างศิลปิน อยู่อเมริกาก็อยู่อย่างศิลปิน โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ข้อเขียนคราวที่แล้วผมเขียนถึงอยู่กรุงปารีส ถ้ารู้จักปารีสดีจะอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุขสบาย ไม่ใช่ข้าวของจะแพงไปทุกอย่าง ถ้าคุณพูดภาษาฝรั่งเศสได้เมื่อไปจ่ายตลาดหรือซื้อของมีค่าต่างๆ ราคาอาจจะลดลงไปหรือเท่าคนปารีส

ผมและแพ็ทอาศัยความคุ้นเคยมีเพื่อนสนิทเป็นฝรั่งเศสแท้ ได้รับคำแนะนำแบบเพื่อนแท้ผู้หวังดี ให้ผมทั้งสองทำตัวอย่างไรและไปจ่ายตลาดที่ไหนที่ชาวปารีสเท่านั้นที่ไปจ่ายตลาดที่นั่น ที่ผมไปจ่ายประจำคือที่ “ริวเครือ” เป็นตลาดชาวฝรั่งเศส มีทุกอย่างที่ฝรั่งเศสกินและใช้สอย เผอิญเหลือเกินที่ผมมีที่พักอยู่ใกล้ๆ เดินแค่ 15 นาทีก็ถึง ความจริงผมจับเวลาเดินจริงเพียง 12 นาทีเท่านั้นเอง ไม่ใช่ 15 นาที สถานที่ที่ผมอยู่เรียกกันทั่วๆไป “เกลนเนล ลามอทพิเก้” มีรถใต้ดินผ่าน 3 สาย ได้แก่สาย 6,8 และ 10 สะดวกสบายสุดๆ มีตลาดสดๆ มีตลาดสดทุกวันอาทิตย์ ข้าวของถูก แต่อย่าทำตัวเป็นนักท่องเที่ยว ประเดี๋ยวจะโดน “ฟรั่งซัว” ฝรั่งเศสเลวๆ หลอกหรือทอนสตางค์ไม่ครบ ผมเคยเล่นงานพวกฉวยโอกาสจนราบคาบ พอโมโหเกิดพูดภาษาฝรั่งเศสได้ ไม่รู้พูดออกไปได้ยังไง มันเลยกลัว ผมและแพ็ท ตั้งแต่นั้นไม่เคยสบหน้ากับผมอีกเลย ที่ใกล้ๆผมอยู่มีร้านเครื่องเขียนซื้อสีน้ำมันและแคนวาส เขียนภาพได้ราคาถูกแถมลดให้ศิลปินอีก 10 เปอร์เซ็นต์ ผมเลยเขียนภาพ เมดอินปารีส เอาไว้หลายภาพนำมาขายที่นี่อเมริกา ได้ราคาพิเศษ โชคดีที่ทำงานศิลปะที่ปารีสแล้วขายง่ายขึ้นกว่าเขียนภาพที่นี่อเมริกา เป็นศิลปินด้านจิตรกรรม มีคนสนใจมากกว่าสาขาอื่นๆ ผมอยู่ปารีสเลยถึงมองเห็นความจริงที่เป็นจริง

สำคัญที่เป็นศิลปินสาขาวิช่วลอาร์ตพอดี ผมเลยได้โอกาสแบบท่านสุนทรภู่กล่าวไว้ว่า “มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน” ผมเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์และประสบมาด้วยตนเอง ถึงแม้ผมอยู่ที่ปารีสยังอยู่ได้ก็เพราะมีวิชาศิลปะนั่นเอง ผมเป็นศิลปินมีอุดมคติแปลก คือชอบแข่งขันกับศิลปินนานาชาติ สนุกดี ใครดีใครได้ ที่อเมริกาและยุโรปดีอยู่อย่างหนึ่งคือทุกคน นับถือความสามารถ ไม่รู้ล่ะ ใครทำงานศิลปะดีถึงขั้นจะได้รับการอนุมัติให้ได้เข้าแสดงนิทรรศการได้โดยไม่มีการลำเอียง ศิลปินทุกคนเท่ากันหมด ผมเคยคุยกับผู้อำนวยการศิลปินแห่งชาติฝรั่งเศสมาแล้ว เขาไม่เคยถามผมเลยว่าผมเป็นใคร เขาเพียงบอกผมว่า งานศิลปะ(ภาพเขียน)ของผมได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการตัดสินอย่างเอกฉันท์ จึงได้โชว์งานศิลปะส่วนตัว ยกตัวอย่างที่พิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูฟว์ เป็นต้น

สิ่งที่ผมชอบทำเป็นประจำ มีทัศนคติชอบยกย่องผู้อื่นว่าดีกว่าตัวผมเองหรืออย่างเก่ง ผมมักพูดว่า “ศิลปินทุกคนดีคนละอย่าง” ผมไม่ชอบศิลปินที่ไม่เข้าใจศิลปะอย่างแท้จริง! ที่กรุงปารีส วงการศิลปะของเขาอยู่ในระดับโลกศิลปะ ไม่ใช่ระดับอย่างอื่น ที่นั่นนะครับมีการประมูลภาพเขียนทางออนไลน์ตลอด 24 ชั่วโมง ผมไปยืนดูที่หน้าจอ “ดิจิทอล” ถึงบางอ้อ มันยังงี้เองที่ศิลปินของเขาถึงได้ก้าวไปไกลสุดกู่ทั่วโลกอย่างแท้จริง นักสะสมศิลปะ ถ้าซื้อศิลปะ ซื้อได้ตลอดเวลา การแลกเปลี่ยนเงินตราสะพัดไปทั่ว ผมไปปารีสครั้งไร ผมไปยืนดูจอดิจิทอล การซื้อผลงานศิลปะ เมื่อได้ดูแล้วจึงรู้ว่าเป็นศิลปิน นี่เป็นอาชีพที่น่าสนใจมาก ผมไม่อยากเขียนชมอาชีพของศิลปิน ซึ่งผมเป็นคนหนึ่งในล้านล้านคนทั่วโลก

ผมเป็นคนถ่อมตัวมาก เพื่อนอเมริกันมาซื้อภาพเขียน มาสมัครเรียนศิลปะกับผม ชอบพูดว่าทำไมผมไม่โปรโมทตัวเอง ผมได้แต่นิ่งเงียบงัน ผมมันเกิดมาแบบนี้ จะไปฝืนใจคงทำได้ยาก นอกจากจะให้อาร์ตเอเย่นต์เป็นคนทำให้