Get Adobe Flash player

ชีวิตศิลปินไทยในอเมริกาอย่างผม โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ข้อที่หนึ่งจะต้องโดนตั้งตำแหน่งให้เป็น Asian American Artist เป็นคำที่แพร่หลายเป็นที่รู้จักกันในหมู่ชาวอเมริกัน ผมอยู่อเมริกาแต่ไม่ข้องเกี่ยวอะไรมากนัก มุ่งอเมริกาและยุโรปเป็นหลักในการเป็นศิลปิน ผมทำได้และอยู่ได้มานานแต่ก็ไม่ประมาทใดๆทั้งสิ้น ชีวิตของผมเป็นทั้งศิลปินและผู้สอนศิลปะให้แก่อเมริกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ที่เขียนไว้เพราะความจริงมันเป็นอย่างนั้น

ผมสอนมาครบรอบสามสิบปีแล้ว และก็ยังสอนอยู่อย่างเดิมโดยผมเป็นผู้ตั้งโรงเรียนศิลปะ วิบูลสกูลออฟเพ้นติ้ง ขึ้นเอง พอเปิดก็มีนักเรียนมาเรียนทันทีเลย เป็นเครื่องแสดงถึงชาวอเมริกันนิยมและยกย่องศิลปะมากประเทศหนึ่ง อเมริกันทุกเพศทุกวัยนิยมเรียนศิลปะ อย่างน้อยๆชอบออกไปชมอาร์ตตามอาร์ตมิวเซียมที่มีอยู่ดาษดื่นทั่วๆไปทั้งเมืองเล็กและเมืองใหญ่ มีทั้งของรัฐบาลกลาง ท้องถิ่น และส่วนบุคคล ถ้าจะให้ผมตัดสินระหว่างยุโรปกับอเมริกา ทวีปไหนนิยมศิลปะมากกว่า ผมจะตัดสินให้เท่ากันหรือเสมอกัน ที่กล้ายืนยันเพราะผมเคยไปอยู่ที่ยุโรปและเรียนศิลปะที่นั่นต่อจากสถาบันเดิมคือเพาะช่าง ซึ่งผมรักและนับถือครูบาอาจารย์ที่เคยสอนผมให้เป็นศิลปินไม่เคยลืมเลือน เพาะช่างรุ่นพี่หรือรุ่นน้องผมให้ความเคารพนับถือมากเพราะเรามาจากสถาบันศิลป์เดียวกัน ยังไงก็เป็นศิษย์เก่า ผมไม่เคยหลงตัวเองและไม่เคยลืมความหลังไม่ว่าจะเรื่องอะไร ไม่เคยลืมซักเรื่องหนึ่ง ผมรู้ประวัติศิลปะร่วมสมัยของไทยและผมเป็นหนึ่งในกลุ่มยุคแรกอีกด้วย

ผมมีจิตใจสูงและรุนแรงในตำแหน่ง ศิลปินอิสระ ของผมมาก ผมถือว่าตำแหน่งนี้มันผลักดันให้ผมประสบความสำเร็จได้จริง เพราะคนที่ศรัทธาผมเป็นศรัทธาจริงใจ ไม่มีอะไรเคลือบแฝงใดๆอยู่ในใจ เพราะผมไม่มีอะไรมากเท่ากับเป็นศิลปินหรืออเมริกันเรียกว่า Artist ยุโรปเรียกว่า Painter ส่วนไทยเรียกว่า จิตรกร

สำหรับประวัติของผมนั้น ผมเคยมีตำแหน่งเหล่านั้นมาครบหมดทุกอย่างแล้ว แต่จริงๆแล้วอเมริกันชอบเรียกผมว่า Visual Artist ก็มี ในปัจจุบัน ผลงานภาพเขียน ของผมมีราคาแพงขึ้นทุกวัน ชาวอเมริกันมองเห็นคุณค่าทางศิลปะที่ผมทำขึ้นแล้วและเริ่มสะสมงานของผมในราคาปัจจุบัน เขาคงกลัวราคามันจะแพงขึ้น ใครที่ทำให้ราคาภาพเขียนแพงขึ้น พวกสะสมภาพเขียนเก็งราคาเอาไว้และพยายามขายแพงขึ้นไปเรื่อยๆ ซึ่งราคาศิลปะภาพเขียนในโลกนี้ไม่มีราคาตกต่ำ มีแต่ราคาขึ้นไปเรื่อยๆ แต่ว่า...แต่ว่านะครับ เขาจะมองดูประวัติศิลปินด้วยว่าเป็นศิลปินไฟอาร์ตหรือเปล่า

ในปัจจุบันผมมีอาชีพประเมินราคาภาพเขียนให้นักสะสมศิลปะอเมริกัน คิดค่าตัวเป็นชั่วโมง และออกใบรับรองให้ว่าทำไมจึงได้แพงในราคานั้น ผมไม่เคยบอกใครเท่าไรนัก เพราะว่าไม่กล้าเขียนออกไป ปล่อยให้กาลเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ก็แล้วกัน ในโลกออนไลน์ ผมและแพ็ทเคยได้รับรางวัล โล่ห์เกียรติยศ Award Plaque Honors the Achievement จาก US Commerce Association ปัจจุบันยังปรากฏอยู่ให้ผู้รักศิลปะค้นหาความจริงได้ นี่คือส่วนหนึ่งที่ผมได้ลูกศิษย์อเมริกันมาเรียนศิลปะกับผมอยู่เรื่อยๆ เพราะว่าผมได้รับการยอมรับจากพวกของเขา จริงๆแล้วผมเกิดเมืองไทย รักบ้านเมืองไทยสุดๆ แต่มาอยู่อเมริกาก็รักบ้านเมืองที่ผมอาศัยอยู่ มีโอกาสจะทำความดีงามให้แก่ประเทศที่มาทำมาหากินอยู่ประเทศนี้เป็นอย่างมากเช่นกัน

ชีวิตผมในปัจจุบันผมอยู่รวมกับชาวอเมริกัน ผมพูดได้ทั้งสองภาษา ไทย-อเมริกันคล่อง สอนลูกศิษย์ได้อย่างสบายใจ นึกอะไรได้พูดออกไป รวมทั้งดูหนังดูละคร ทีวีสารพัด สนุกสนานไปตามท้องเรื่อง จะติดอยู่บ้างก็คำแสลงลึกๆ ต้องคอยถามเพื่อนอเมริกันเหมือนกัน

จะปีใหม่แล้วนะครับท่านผู้อ่าน ผมขอถือโอกาสอวยพรให้ท่านผู้อ่านทุกท่านและหนังสือพิมพ์เสรีชัย จงมีความสุขความเจริญ คิดอะไรอยากได้อะไรขอให้สมความปรารถนาทุกประการเลยนะครับ