Get Adobe Flash player

นกฮูก (An Owl) โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

นกฮูกไม่ใช่นกธรรมดา อย่างน้อยที่แปลกกว่านกธรรมดาคือชอบออกหากินในเวลากลางคืน ถ้าจะเขียนถึง “ผมกับนกฮูก” ผมมีประสบการณ์มาเขียนเล่าให้ฟังได้บ้าง

ก่อนอื่นผมเกิดที่จังหวัดฉะเชิงเทราหรือเมืองแปดริ้ว ที่นั่นหมู่บ้านบางกระเจ็ดที่ผมเกิด มีนกฮูกเยอะในช่วงกลางวัน คุณแม่ของผมบอกว่าตาของมันจะมองไม่ค่อยเห็น ผมถือโอกาสจับมันมาอุ้มเล่นตามประสาเด็กๆอายุประมาณสิบขวบ ผมไม่มีเพื่อนเล่นเลยเล่นกับนกฮูกที่ทำรังอาศัยอยู่ในบริเวณสวนผลไม้(มะม่วง)ของคุณแม่อยู่ทุกวัน ต่อมาเมื่อผมโตขึ้นต้องไปโรงเรียนกับคุณพ่อซึ่งท่านเป็นครูใหญ่โรงเรียนวัดบางกระเจ็ดหรือโรงเรียนประชาบาล เมื่อคุณพ่อไปประชุมครูที่อำเภอ ผมยังติดตามคุณพ่อไปคอยจนกว่าจะเลิกการประชุม เพราะฉะนั้นชีวิตเริ่มต้นของผมจึงเริ่มมาจากธรรมชาติที่บริสุทธิ์รอบๆตัวและการศึกษาตามอย่างคุณพ่อ

มีเพื่อนๆร่วมชั้นบางคนเกเรไม่ยอมเข้าเรียน โดยไปแอบซ่อนกับเพื่อนคนอื่นที่ไม่ชอบเรียน แต่ผมคิดว่าการเรียนสนุกดี ได้รับความรู้ใหม่ๆอยู่เรื่อยๆ ผมเป็นคนตั้งใจเรียน จึงเป็นนักเรียนสอบได้ที่หนึ่งมาตลอด บางครั้งผมถามคุณพ่อว่าผมเรียนดีไหม? เห็นคุณพ่อบันทึกลงในสมุดว่าผมมีการเรียนแค่ “พอใช้ได้” ทั้งๆที่สอบไล่ได้ที่หนึ่งทุกครั้ง ในปัจจุบันผมมานั่งคิดดูอีกที ท่านคงจะสอนผมให้เป็นคนดีไม่เห่อเหิมอวดดีแก่ใครๆว่าเรียนเก่ง เพราะว่าใครที่คิดว่าเก่งแล้วยังจะมีคนที่เรียนเก่งกว่ามีอีกเยอะแยะ ผมได้คิดและยกย่องคุณพ่อที่มองเห็นการณ์ไกล รู้จักอบรมผมให้ไม่เหลิง ชีวิตของผมต่อๆมามีความเจริญทางการศึกษาจนจบการศึกษาทางศิลปะ ได้โชว์ภาพเขียนในอาร์ตมิวเซี่ยมสำคัญๆทั่วยุโรปและอเมริกา ได้รับรางวัลทางศิลปะอีกหลายรางวัลตามที่ผมเขียนถึงบ่อยๆ ในใจคิดอยากจะช่วยสอนศิลปะแก่เด็กๆรุ่นใหม่ๆ แต่ว่าประสบการณ์และศิลปะระดับสูงๆไม่มีใครสนใจ นอกจากมองเห็นแต่สิ่งที่คนยอมรับหรือเชื่อตามกันมา ไม่ยอมเปิดใจและยอมรับสิ่งที่เรายังไม่เคยได้รับ การตกที่นั่งอย่างผมจึงลำบาก แต่ว่าในปัจจุบันวงการอาร์ตในอเมริกามองเห็นความสามารถของผมแล้วและกำลังจะไปช่วยชาวอเมริกันในชุมชนเวนิชที่ผมอยู่ ซึ่งผมไม่เคยทำมาก่อน ชาวตะวันตกชอบพูดว่าถ้าปิดประตูหนึ่งแล้วอีกประตูมันจะเปิดอ้ายอมรับ ถ้าไม่ปิดมันจะไม่เปิดให้เราเข้าไป

ผมเขียนเรื่องนกฮูกขึ้นมา อยากจะชี้ให้เห็นว่าชาวตะวันตกนิยมนกฮูก หาว่ามันฉลาดหลักแหลมกว่าสัตว์อื่นๆ ในเชิงประวัติศาสตร์ศิลป์ที่ผมค้นคว้าเพื่อการสอนศิลปะและส่วนตัวพบ แจกันเป็นรูปนกฮูก สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 7 ปัจจุบันเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูฟว์นั้นเป็นเครื่องแสดงถึงภาพนกฮูกมีความสำคัญในวัฒนธรรมของชาวตะวันตก ที่อาร์ตสติวดิโอของผมมีภาพเขียนนกฮูกขนาดเล็กๆ มีนักสะสมศิลปะชาวอเมริกันมาซื้อไปเก็บสะสมบ่อยๆ ทุกคนที่ซื้อจะชอบมากเป็นพิเศษกว่าภาพสัตว์ชนิดอื่นๆ อาร์ตสติวดิโอของผมในปัจจุบันมีชาวอเมริกันมาเรียนศิลปะกับผมมากขึ้นทุกวันไม่เคยขาด ทุกครั้งที่ผมประสบความสำเร็จผมจะคิดถึงไทย ศิลปินไทยทำได้ ไม่แพ้ชาติอื่นๆ

ผมและแพ็ทปักหลักสู้กับศิลปินนานาชาติในอเมริกา และอยู่ได้เท่าทัดเทียม เป็นความภูมิใจเงียบๆของผม ใครยังไม่เคยเห็นเชิญมาดูอาร์ตสติวดิโอได้เสมอครับ