Get Adobe Flash player

คำอธิษฐาน โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ผมเป็นคนเกิดมาโชคดีหลายอย่าง บางครั้งคิดไม่ถึงว่าจะได้พบและได้จริง ประวัติการเกิดของผมมาจากพระคุณของคุณแม่ที่อธิษฐานขอพรจากหลวงพ่อพระพุทธโสธร จังหวัดฉะเชิงเทรา ซึ่งเป็นบ้านเกิดของผมเอง การอธิษฐานของคุณแม่ต้องใช้เวลานานถึงเจ็ดปี ผมจึงเกิดขึ้นมา ซึ่งผมไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง

แต่ว่า “แรงอธิษฐาน” นั้นเป็นสิ่งที่น่าเชื่อถือ ชาวตะวันตกชอบพูดเปรยๆว่า “พูดอะไรขออะไรจะได้ยังงั้น” มีส่วนอยู่ในวัฒนธรรมชาวตะวันตก และที่นี่อเมริกาก็มีคนเชื่ออยู่มากมาย ผมสังเกตจากลูกศิษย์ชาวอเมริกันที่คุยกันได้ยินขณะที่สอนศิลปะแก่พวกเขา เป็นสิ่งพิสูจน์ความจริงในความเชื่อของชาวอเมริกันบางส่วน ซึ่งชาวตะวันตกมักไม่เชื่อถือในสิ่งเหล่านี้

แต่ว่าผมกลายเป็นศิลปินไทยคนแรกที่ได้รับการอนุมัติจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะลูฟว์ Louvre แห่งกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ให้ได้เข้าร่วมแสดงนิทรรศการภาพเขียนแห่งชาติของประเทศได้สำเร็จ เรื่องแบบนี้ทั่วๆไปชอบคิดว่าเป็นเรื่องทางวัตถุ ทำดีก็ได้ดีประสบความสำเร็จไป เป็นของธรรมดาๆ แต่ที่ไม่ธรรมดานิดหน่อยของผมคือ ในการไปโชว์ภาพเขียนที่พิพิธภัณฑ์ศิลป์ที่ผมเอ่ยถึง เพื่อนผมเป็นชาวฝรั่งเศสผู้ที่จะหาที่อยู่ให้ที่กรุงปารีส เธอส่งที่อยู่แห่งกรุงปารีสมาให้ดูหลายแห่ง ให้ผมเป็นผู้เลือกเองว่าจะไปอยู่ที่ไหน ผมเลือกเอาอยากไปอยู่แถวๆถนน “ฟอนดารี”(Fondary) ซึ่งตอนนั้นยังไม่รู้จักปารีสเลย

แต่แท้จริงแล้วในปัจจุบันคงจะมีนักสะสมศิลปะชาวไทยแล้ว เพราะโลกปัจจุบันสื่อมวลชนเข้าถึงได้ทุกแห่งหน หลายคนคงได้เห็นวิธีการประมูลภาพเขียนได้ราคาดี สร้างความร่ำรวยภายหลังได้จริง หลายคนนิยมชอบซื้อที่ดินและสิ่งที่ลงทุนแล้วได้กำไรแน่ รวมทั้ง “ทองคำ” ผมมีเพื่อนรักและสนิทกันมีร้านขายทองที่เมืองไทย เวลามาเที่ยวอเมริกา ผมได้เที่ยวอเมริกาด้วยกันและคุยกันถึงทุกข์สุขฉันท์เพื่อนเก่า ได้แนวความคิดทางศิลปะและเงิน ไม่ค่อยมีใครสนใจอะไรเรื่องศิลปะ เราคุยกันคงจะต้องใช้เวลานานโขที่จะมีคนสนใจเรื่องศิลปะ เพราะว่าทัศนคติไทยๆไปมองโลกศิลปะเป็น ศิลปินไส้แห้ง เป็นอย่างนั้นไปเลย ทำให้เกิดความกลัวไปต่างๆนานา

แต่จริงๆแล้วมันขึ้นอยู่กับนักลงทุนทางศิลปะมากกว่าที่ยังมองไม่เห็นชัดเจนว่าจะเป็นไปได้จริงๆ คือไม่ยกย่องศิลปะมีค่ามหาศาลจริง มีแต่ชาวตะวันตกที่มองเห็นดังที่ผมเขียนขึ้นมา ปีๆหนึ่งผมจะไปอยู่ปารีสประมาณเดือนสองเดือนเป็นประจำปี ได้ไปร่วมงานประมูลภาพเขียนที่สถาบันประมูลภาพเขียนระดับนานาชาติ โลกนั้นมีการประมูลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง องค์การนี้ตั้งอยู่แถวๆถนนซองอลิเซ่ ดินแดนช้อปปิ้งของราคาแพงของพวกเรา อาทิเช่น กระเป๋าหลุยส์วิกตอง ทำนองนั้น จริงๆแล้วกระเป๋าหลุยส์วิกตองไม่มีใครนิยมเท่าไหร่ เป็นสิ่งน่าสนใจแต่ชาวเอเชียน ไปเข้าคิวซื้อกลับบ้าน ผมเห็นมากตา แถมศุลกากรแห่งฝรั่งเศสไม่เก็บภาษีขาออก ถึงเสียก็จะ Refundable ให้ทุกคน เขาทำจริงและแน่นอนนะครับ ไม่เชื่อลองดู