Get Adobe Flash player

กรุงปารีสบ้านที่สาม โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ผมคุ้นเคยกับกรุงปารีสมากในฐานะเป็นศิลปินไทย-อเมริกัน มีโอกาสไปร่วมเปิดนิทรรศการภาพเขียนกับศิลปินชาวฝรั่งเศสบ่อยๆ โดยสถาบันหอศิลป์แห่งชาติเป็นผู้จัดนิทรรศการที่ พิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูฟว์ ซึ่งสถาบันศิลปะนานาชาติถือว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ที่สำคัญแห่งหนึ่งของโลกศิลปะสมัยใหม่และเป็นต้นกำเนิดศิลปะตะวันตก

ผมได้รับการอนุมัติอย่างเอกฉันท์จากคณะกรรมการตัดสินภาพเขียนให้เข้าแสดงนิทรรศการที่นั่น ผมกลายเป็นศิลปินไทยคนแรกที่ได้โชว์ภาพเขียนที่อาร์ตมิวเซี่ยมดังกล่าวไปโดยปริยาย สิ่งที่ผมทำได้คือเป็นผู้บุกเบิกให้ศิลปินไทยรุ่นใหม่ๆ เป็นแนวทางให้ชาวโลกศิลปะยอมรับว่าศิลปินไทยทำได้เหมือนกันนะครับ

เมื่อผมไปเปิดนิทรรศการภาพเขียนบ่อยๆและมีบ้านพักแบบอาร์ตสติวดิโอรวมกันที่เมืองมองพานาส ที่ถนนฟอนดารี่ ซึ่งผมโชคดีที่ได้ที่พักที่นั่น เป็นถิ่นของชาวฝรั่งเศสพื้นเมืองแท้ๆ ผมจึงมีโอกาสได้เรียนศิลปวัฒนธรรมแห่งชาติฝรั่งเศส ได้ทั้งภาษาและวัฒนธรรมพื้นเมือง ทำให้ผมจำเป็นต้องใช้ภาษาฝรั่งเศส ไม่ยังงั้นจะไม่มีใครพูดด้วย ชาวฝรั่งเศสไม่ชอบชาวอเมริกัน ผมไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไรจึงเกลียดกันถึงขนาดนั้น คือต่างฝ่ายต่างรู้อยู่แก่ใจ

เพื่อนๆชาวฝรั่งเศสรู้ว่าผมอยู่ที่อเมริกา กลับไม่เกลียด เพราะผมไม่ใช่อเมริกันแท้นั่นเอง ความสัมพันธ์ของผมกับชาวฝรั่งเศสเกิดขึ้นตั้งแต่ครั้งที่ผมอยู่เมืองไทย ผมเคยมีเพื่อนสาวเป็นฝรั่งเศสอยู่คนหนึ่ง ต่อมาเธอยังเป็นลูกศิษย์ทางศิลปะอีกด้วย ในปัจจุบันที่นี่อเมริกา ผมมีชาวฝรั่งเศส-อเมริกันมาเรียนศิลปะ(ภาพเขียน)สองคน ทุกคนตั้งใจเรียนและยกย่องหลักการสอนและวิธีการสอนศิลปะของผมอย่างมาก รวมทั้งผมยังเข้าใจภาษาฝรั่งเศสได้อีกในขณะที่สอนศิลปะแก่เขา หลายคนที่เป็นอเมริกันยกย่องผมในฐานะมีความสามารถสอนลูกศิษย์นานาชาติได้มาตลอดเวลา ไม่เคยขาดลูกศิษย์

ผมไม่สามารถจะหาคำตอบแก่พวกเขาได้อย่างไรว่าทำไมผมจึงมีลูกศิษย์นานาชาติได้เสมอมา ผมอาจเป็นคนใจกว้างยอมรับความสามารถของแต่ละคนคือทุกคนเก่งคนละอย่าง ผมไม่เคยและไม่คิดดูถูกคน รวมๆแล้วเมื่อผมไปอยู่กรุงปารีส ผมจึงมีความรู้สึกเหมือนเป็นบ้านที่สาม บ้านที่หนึ่งคือบ้านเกิดที่เมืองไทย ที่สองคือแคลิฟอร์เนีย ที่สามคือปารีส เวลาผมไปปารีส ผมเหมือนปล่อยปลาลงน้ำ ผมดีใจและมีความคุ้นเคยกับชาวปารีส รู้จักรสนิยมและนิสัยกว้างๆของพวกเขา ไม่ว่าผมจะไปไหนมาไหนที่ปารีส เวลาผมลงสนามบิน Degaulle Airports ครั้งไร ผมจะใช้เส้นเดินทางเข้าปารีสแบบคนปารีส ผมชอบนั่งรถไฟเข้าปารีส ถึงแม้จะช้าและเส้นทางวกวนก็ตาม

ผมได้เห็นชีวิตจริงของคน ซึ่งบางครั้งผมนำมาใช้เป็นเรื่องราวเขียนภาพได้ หลายคนมาถามทางปารีส ผมสามารถตอบพวกฝรั่งเศสต่างจังหวัดที่ยังไม่เคยเห็นปารีส ผมอยู่ปารีส คนแก่ๆชอบมาคุยกับผมเป็นภาษาฝรั่งเศสโดยไม่เฉลียวใจว่าผมไม่ใช่ชาวปารีส บางครั้งผมเออออไปตามคำพูด ยิ่งทำให้เขาคิดว่าผมเข้าใจภาษาฝรั่งเศสได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เวลาผมไปจ่ายตลาด “มาเช่” ต้องใช้ภาษาท้องถิ่นถามหาซื้อของบางอย่าง ต้องอธิบายให้คนเก็บเงินเข้าใจ ผมทำได้สบาย เพราะฉะนั้นผมจึงถือว่าปารีสคือบ้านที่สาม

อีกประการหนึ่ง ผมรู้ว่าชาวปารีสไป hang out กันที่ไหน ผมรู้หมด บาร์ที่ผมชอบเป็นบาร์พูดภาษาอังกฤษ-ฝรั่งเศส สนุกดี ผมชอบคุยกับชาวอังกฤษที่เข้ามานั่ง ได้นินทาชาวฝรั่งเศสได้ถนัดใจ สนุกไปอีกแบบหนึ่ง นี่แหละครับ ปารีสคือบ้านที่สามของผม