Get Adobe Flash player

ก่อนที่ผมรู้จักปารีส โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ชีวิตศิลปินของผมเริ่มต้นที่เมืองไทย ผมเคยร่วมนิทรรศการภาพเขียนครั้งสำคัญๆของเมืองไทยมาก่อน มาอยู่ที่นี่ วงการศิลปะเมืองไทยในสมัยนั้นต้องรู้จักผมดี และในสมัยนั้นเราแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่คือ ศิลปินจบเพาะช่าง และ ศิลปินจบศิลปากร ทั้งสองกลุ่มต่างดูชั้นเชิงและความสามารถทางศิลปะของทั้งสองฝ่าย

แต่จริงๆแล้ว “เพาะช่าง” คือบันไดช่วงแรกที่จะไปต่อศิลปากร แต่ว่าผมไม่คิดอย่างนั้น ผมคิดของผม ถ้าเป็นศิลปินตะวันตกต้องรู้จักรากฐานของศิลปะตะวันตกอย่างดีเสียก่อน ผมเริ่มต้นตรงนี้เอง ใครๆก็รู้ว่า ปารีส คือศูนย์กลางศิลปะตะวันตกยุคแรกถ้าไม่นับอิตาลี ผมคิดหาหนทางไปศึกษาดูงานศิลปะที่อาร์ตมิวเซี่ยมสำคัญของยุโรปให้ได้ทุกหนทุกแห่งที่สามารถที่จะพาผมไปได้ โดยผมจะเริ่มต้นที่กรุงปารีสก่อนเพื่อน ผมคิดของผมอย่างนั้น

ผมเป็นคนโชคดีเรื่องโอกาส ส่วนมากคนทั่วๆไปเมื่อรู้จักผมแล้วมักหาโอกาสช่วยเหลือ อย่างน้อยๆคอยแนะนำเรื่องศิลปะที่ดีที่สุดให้ผมรู้ ไม่ใช่มีอยู่แค่นั้น วันหนึ่งที่แคลิฟอร์เนียนี่เอง มีนักสะสมศิลปะมาซื้อภาพเขียนของผมไปแต่กลับพูดฝากผมเอาไว้ว่าภาพเขียนของผมมีค่ามากนะ ตามความรู้สึกของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับใครหรืออะไรทั้งสิ้น เรื่องนี้ทำให้ผมคิดมากเพราะผมยังติดเพาะช่างศิลปากรอยู่ มันจะเป็นไปได้หรือ เราไม่มีความรู้ความสามารถอะไร ผมคิดถ่อมตัวเองไว้ติดดิน แต่เวลามีคนมาเห็นภาพเขียนของผมกลับพูดแนะนำให้ผมหาทางโชว์ภาพเขียนของผมที่อื่นที่อยู่ในระดับสำคัญๆของโลกศิลปะ ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียว ให้ผมไปปารีส งานศิลปะของผมจะประสบความสำเร็จแน่

ในที่สุดผมก็ไปปารีส ครั้งแรกผมไปกรุงปารีสเพราะได้อนุมัติให้โชว์งานศิลปะที่อาร์ตแกลลอรี่เอกชนแห่งหนึ่งที่กรุงปารีส ในพิธีเปิดงานมีคนมาชมภาพเขียนแน่นอาร์ตแกลลอรี่ มีคนหนึ่งมาแนะนำให้ผมไปรู้จักคนที่จะให้ผมได้โชว์ผลงานภาพเขียนที่อาร์ตมิวเซี่ยมได้ ซึ่งต่อมาผมได้ทำตามและได้โชว์ตามคำแนะนำ แต่ว่าผมต้องมีภูมิลำเนาอยู่กรุงปารีสก่อนถึงจะมีสิทธิ์ เผอิญผมมีเพื่อนที่เคยช่วยเหลืออยู่ที่นี่อเมริกากับผมมาก่อน ผมเคยช่วยเพื่อนอย่างบริสุทธิ์ใจ เพื่อนชวนผมให้ไปปารีส ผมและแพ็ทปฏิเสธบอกว่าไม่อยากไปหรอก เป็นเรื่องจริง ส่วนหนึ่งในการที่ผมไม่คิดทะเยอทะยานอะไรมากนัก ปล่อยให้ผลงานภาพเขียนของผมมันพาไปเองตามธรรมชาติ

ก็จริงอย่างที่สมควรจะเป็นไปแบบไม่มีพรรคพวก ไม่มีใครมาเป็นหนี้บุญคุณ ต่อมาผมชอบช่วยเหลือและอาสาสมัครในทุกๆเรื่อง ผมเคยไปอยู่ยุโรป ได้บ้านพักใหญ่โต ไม่มีใครอยู่ เจ้าของบ้านบอกผมและแพ็ทไปอยู่บ้านเขาได้ ตัวเขาเองอยู่อเมริกา เขาแนะนำให้ไปพบคุณแม่ของเขา “อลิซาเบธ” เป็นชาวออสเตรีย(Austria) มีบ้านอยู่ใกล้ๆแม่น้ำ “ดานูบ” ลือชื่อของโลก

วันแรกที่ผมรู้จักปารีส ผมเดินทางมาจากประเทศออสเตรีย ก่อนหมอ “โมนิก้า” ไปส่งผมและแพ็ทที่สนามบินเพื่อเดินทางเข้าปารีส ก่อนเธอจะไปทำงานที่โรงพยาบาลที่กรุงเวียนนา นั่นคือจุดแรกที่ผมรู้จักกรุงปารีส หมอโมนิก้าเป็นหมอใจดี ผมและแพ็ทได้บ้านพักของเธอแบบส่งกุญแจให้เราอยู่ตามอำเภอใจ มีห้องนอนส่วนตัว นี่คือบางส่วนของชีวิตศิลปินของผม