Get Adobe Flash player

คิดถึงเมืองไทย โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

อยู่อเมริกามานานจนจะกลายเป็นอเมริกันเข้าไปทุกนาที ผมอยู่ในชุมชนอเมริกันแห่งเมืองเวนิช ดินแดนได้ชื่อว่า “เหยียดผิว” พออยู่เข้าจริงกลับมองไม่เห็นเหยียดผิวสักคน แปลก คงจะมีฉายามาตั้งแต่ในอดีตละมั้ง ปัจจุบันคงหายไปหมดแล้ว

เมื่อวานหนีข่าวการเมืองอเมริกันซ้ำๆซากๆไปหามุมอ่านหนังสือ พบหนังสือ “ท่องเที่ยวเมืองไทย” อ่านไม่วางมืออยู่หลายชั่วโมง ยิ่งอ่านยิ่งคิดถึงเมืองไทยโดยเฉพาะเรื่องเทศกาลปีใหม่ที่เชียงใหม่ พบกฎกติกาของคนอเมริกันที่จะไปเที่ยว “สาดน้ำ” ความจริงใช้คำ “รดน้ำ” เพื่อความเป็นมงคลให้ผู้หลักผู้ใหญ่ที่เรานับถือ แต่ยังไงผมก็ต้องอ่านไปจนจบ อเมริกันผู้เขียนคนนี้คงจะเคยไปเที่ยวมาแล้วแน่ๆเลย จึงเขียนเตือนพวกเดียวกันที่ไปเที่ยวสงกรานต์ที่เมืองไทย อย่าใส่เสื้อบางๆ ถ้าถูกน้ำจะมองเห็นทะลุนะ อเมริกันเขียนเตือนพวกเดียวกันเอาไว้

ก็จริงอย่างอเมริกันกล่าวเตือนเอาไว้ ในสมัยของผมจำได้ว่าพอสรงน้ำพระเสร็จแล้ว จะเริ่มรดน้ำผู้ใหญ่ ต่อมาจะมาถึงพวกรุ่นเดียวกัน ถึงคราวเราจะสาดน้ำกัน ส่วนมากจะเริ่มจากผู้หญิงที่เตรียมแผนเอาไว้จะสาดคนที่เธอทั้งรักหรือเกลียดก็ได้ ใครจะเดาใจคนได้ ความชุลมุนจะเกิดขึ้นในช่วงนั้น แต่ว่าทุกคนมีน้ำใจความเป็นไทยและเพื่อนกัน เข้าใจในวัฒนธรรมไทยของเรา ไม่มีใครโกรธใคร มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนาน

ที่ผมเขียนขึ้นนี้เป็นงานสงกรานต์ของชาวแปดริ้ว ถิ่นกำเนิด “เพลงฉ่อย” และเป็นบ้านเกิดของผมเอง ที่นั่นยังมีลิเก รำตัด และโขนสด (โขนจริงๆอย่างกรมศิลปากร) ทุกสิ่งทุกอย่างผมตามคุณแม่ไปดูทั้งนั้น ไม่เคยไปดูด้วยตนเอง พอผมโตขึ้นเข้ายุคหนัง ไปดูตามประสาคนไทยยุคจีบผู้หญิงหน้าโรงหนังและชวนกันไปดูหนัง เฉพาะที่กรุงเทพฯ เป็นที่นิยมกันมาก ซึ่งในยุคนั้นผมเริ่มเรียนศิลปะที่โรงเรียนเพาะช่างแล้ว ตั้งอยู่ใกล้ๆโรงหนังเฉลิมกรุงยุคเก่าของไทย คนรุ่นใหม่คงไม่มีใครรู้จักแล้ว ชีวิตคือความเปลี่ยนแปลง ปัจจุบันผมอาศัยอยู่ที่อเมริกา กลายเป็นคนพูดสองภาษาคล่องเพราะว่าสอนศิลปะแก่ลูกศิษย์อเมริกามาครบสามสิบปีเข้าไปแล้ว วันๆหนึ่งใช้แต่ภาษาอังกฤษถึงเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ยังไงอย่ามาว่าผม ภาษาไทยผมไม่เคยลืม มีบางคำเกือบๆลืมเพราะอยู่ที่นี่ไม่ค่อยได้ใช้พูดกับใครเท่าไรนัก ช่วงนี้ไม่ได้ไปสอนศิลปะที่วัดไทยยิ่งไม่มีโอกาสพูดภาษาไทย มีแต่ลูกศิษย์ชาวอเมริกันเท่านั้น เลยต้องใช้แต่ภาษาอังกฤษ

เมื่อก่อนมีเพื่อนชาวยุโรปสามารถพูดได้ถึงห้าภาษา นึกชมความสามารถของเพื่อนคนนั้น แต่พอมาถึงตาผม เริ่มพูดได้หลายภาษาแล้วเพราะอาชีพทางศิลปะที่ต้องไปอยู่ที่ยุโรปบ่อยๆ ประเทศที่ผมชอบมากที่สุดคือประเทศออสเตรีย(Austria) ที่นั่นผมเคยได้ยินคนไทยเดินผ่านแล้วพูดภาษาไทยกัน ผมเข้าใจว่าเป็นคนไทยที่เปิดร้านอาหารไทยที่นั่น เมื่อได้ยิน คิดถึงเมืองไทยขึ้นมาทันทีอีก ถ้าจะให้ผมอ่านใจคนไทย ผมคิดว่าทุกๆวันปีใหม่ของไทยหรือวันสงกรานต์ คนไทยที่อาศัยอยู่ที่นี่ร่วมฉลองวันสงกรานต์ที่วัดไทยลอสแองเจลิสอีกเช่นเคย ถึงแม้จะคิดถึงเมืองไทยก็ตาม

คิดถึงเมืองไทย สำหรับคนที่จากบ้านเมืองไทยมานานคงคิดถึงกันทุกคน บางคนย้ายกลับไปก็มี สำหรับผมคงจะต้องอยู่ที่นี่อเมริกา ไปอยู่ที่โน่นคงจะลำบาก เพราะอาชีพทางศิลปะของผมมันหยั่งรากลึกอยู่ในอเมริกา ได้รับรางวัลเป็นศิลปินอเมริกันในแคลิฟอร์เนียและอื่นๆอีก ชาวอเมริกันผู้รักศิลปะนิยมมาเรียนศิลปะกับผมไม่เคยขาดและมอบรางวัลทางศิลปะให้ ไปอยู่เมืองไทยจะเริ่มต้นใหม่และประการสุดท้ายที่นี่อเมริกา ชาวอเมริกันนับถือความสามารถ ไม่ต้องมียศฐาบรรดาศักดิ์อะไรก็ได้เป็นเครื่องตัดสินใจ