Get Adobe Flash player

กาลเวลาเป็นสิ่งพิสูจน์ความจริง โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

เรื่องศิลปะสัปดาห์นี้ ผมนำเอากาลเวลามาเขียนเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับศิลปะอยู่บ้าง

ข้อที่หนึ่งคือ งานศิลปะทั้งหลายที่ศิลปินทำขึ้นไว้ประดับความสวยงามให้แก่โลกมนุษย์นั้นขึ้นอยู่กับกาลเวลาทั้งสิ้น ยกตัวอย่างยุคหิน มนุษย์ยังไม่รู้จักทำงานศิลปะเช่นปัจจุบัน แต่ได้บันทึกการกระทำบางอย่างเอาไว้ เช่น ภาพมือแดง อยู่ในถ้ำต่างๆ ท่านที่ชอบอ่านประวัติศาสตร์ศิลป์คงจะจำได้ดี ส่วนในสังคมมนุษย์มักขึ้นอยู่กับการกระทำทั้งสิ้น เช่น ใครทำดีเอาไว้หรือทำชั่วเอาไว้ ล้วนถูกบันทึกในกาลเวลาทั้งสิ้น รวมทั้งศิลปะ

ครั้งหนึ่งผมคิดอยู่ในใจและตั้งใจแน่วแน่จะเสนอภาพเขียนของผมแก่พิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูฟว์แห่งกรุงปารีส เพื่อขออนุมัติเข้าแสดงภาพเขียนของผมที่นั่น ผมใช้เวลาศึกษาและวางแผนอยู่สองปี จนกระทั่งเมื่อเดือนตุลาคม 2013 ผมได้รับจดหมายเป็นภาษาฝรั่งเศส จากหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส ถึงผม Monsieur Vibul Wonprasat มีใจความว่า ผมได้รับการคัดเลือกเข้าโชว์ภาพเขียนที่ลูฟว์ได้อย่างย่อๆ ใจความว่า Selectionee Pour Participer, carrousel du Louvre, Paris ลงนามโดย Michel King

ที่ผมนำมาเขียนอีกเพราะว่ากว่าจะได้อะไร ผมต้องประสบกับความยากลำบากเพราะไม่มีสมัครพรรคพวกใดๆ ต้องอาศัยตัวเองเป็นที่ตั้ง ทางศิลปะค่อยยังชั่วหน่อย คือเอาผลงานศิลปะ(ภาพเขียน)ให้เขาดูประกอบการตัดสิน ใครมีฝีมือดีเข้าขั้นมาตรฐานสากลและวงการศิลปะแห่งฝรั่งเศส ก็จะได้รับการอนุมัติ แต่ว่าทุกอย่างจะเป็นภาษาฝรั่งเศสทั้งหมด ถ้าคุณไม่เข้าใจก็จะไม่รู้เรื่อง รวมทั้งการคุยกับคณะกรรมการผู้จัดและผู้ตัดสิน สำหรับผมได้ตระเตรียมเรียนภาษาฝรั่งเศสเอาไว้แล้ว เวลาไปอาศัยอยู่ที่กรุงปารีส ผมเปรียบเสมือนบ้านของผมเอง ไปไหนมาไหนรู้จักหมดรวมทั้งพูดกับชาวฝรั่งเศส(อังกฤษผสมฝรั่งเศส) เป็นการอยู่ ตามประสาศิลปิน คืออยู่อย่างสนุกสนาน ใครไม่คิดถึงเรื่องชื่อเสียงหรือทำตัวเองว่ามีความสำคัญ ใช้หลักธรรมะเข้าช่วยคิดถึงลาภยศเกิดและเสื่อมเป็นธรรมดา จะมีความสุขใจอย่างล้นพ้น

เมื่อผมมีทัศนคติแบบนี้อยู่ในตัว “สันดาน” ผมจึงได้รับการอนุมัติจากอาร์ตแกลเลอรี่และอาร์ตมิวเซี่ยมอยู่เสมอๆ เพราะว่าผมถ่อมตัวเอง ฝรั่งหาว่าผมเป็นอย่างนั้นเพราะว่าผมมีอะไรดีๆ ไม่พูดคุย เวลาเขารู้ทีหลังว่าผมมีเบื้องหลังการศึกษาทางศิลปะและการแสดงต่างๆ ดี เขาจะยกย่องมากกว่า สมัยผมมาอเมริกาใหม่ๆ หลายคนหาว่าผมมาหากินที่นี่ อยู่เมืองไทยไม่พอกิน จริงแล้วผมอยู่เมืองไทยได้สบายมาก แต่อยากจะผจญภัยและมีเรื่องส่วนตัวอื่นๆ ผสมกัน เลยอยากออกจากเมืองไทยเสียดีกว่าอยู่จนบัดนี้

ผมมาอยู่ที่นี่อเมริกา ผมริเริ่มกิจกรรมใหม่ๆ ให้ชุมชนไทยในแอลเอหลายกิจกรรมในทางศิลปวัฒนธรรม อาทิเช่น วันวัฒนธรรมไทย(ครบรอบ 25 ปีแล้ว) โครงการสอนศิลปะแก่เด็ก ผู้ใหญ่ ให้รักศิลปะเป็นประการสำคัญ การส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมไทยยังเน้นให้นานาชาติมองประเทศไทยมีภาพพจน์ที่ดีตามมา รวมทั้งการท่องเที่ยวที่ประเทศไทย คือหลายๆ ฝ่ายช่วยกันส่งเสริมภาพพจน์ของเราในทางบวกเอาไว้

ในปัจจุบันผมยังเปิดการสอนศิลปะแก่ชาวยุโรปและอเมริกันทุกวัน เปิดสอนที่อาร์ตสติวดิโอของผมเอง กิจกรรมรุ่งเรืองประสบความสำเร็จดีเทียมเท่าวงการศิลปะในอเมริกาของชาวอเมริกัน