Get Adobe Flash player

คนเรามีดีคนละอย่าง โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ผมเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือมากคนหนึ่ง ชอบอ่านหนังสือทุกภาษาที่สามารถอ่านได้ ปัจจุบันอ่านภาษาไทยและอังกฤษเป็นประจำ รวมทั้งดูทีวีภาษาอังกฤษมาตลอด 30 ปี ที่ดูอย่างนั้นเพราะว่าผมมีแต่ทีวีของอเมริกัน บางครั้งไปอยู่ปารีสได้ดูรายการทีวี Art มีภาษาอังกฤษพากษ์ให้บ้าง ไม่อย่างนั้นจะมีแต่ภาษาเยอรมัน-ฝรั่งเศสและภาษาของชาวยุโรปตะวันออก ในปัจจุบันผมมีฐานะและอาชีพเป็นครูสอนศิลปะแก่ชาวอเมริกัน ได้รับการยกย่องให้เป็น Art Professor ไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน

สาเหตุที่ได้เพราะมีคนอเมริกันยอมรับ มอบรางวัลกิตติมศักดิ์ให้อย่างเต็มใจ นอกจากนั้นผมยังได้รับรางวัลเป็นศิลปินแห่งมลรัฐแคลิฟอร์เนีย เมื่อปีค.ศ.2001 รางวัลนี้มลรัฐฯ มอบให้ศิลปินมลรัฐฯ ดีเด่น รวมสามสิบคน ผมเป็นผู้หนึ่งที่ได้รับรางวัล การได้รับรางวัลไม่ใช่แค่ประกาศนียบัตร ยังได้รับเงินรางวัลอีกสามปีต่อเนื่องกันอีกด้วย

คนเรามีดีคนละอย่าง ผมเขียนไว้เป็นอุทธาหรณ์ของสังคม โปรดสังเกตคนอยู่รอบนอกสังคมเขาก็มีดีของเขา ถ้าเราไม่คิดถึงบุคคลเหล่านั้นบ้างก็จะมีแต่บุคคลอยู่กระจุกเดียวเช่นเดิมและตลอดไป ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมออกจากเมืองไทยมานานจนถ้ากลับไปเยี่ยมบ้านเกิดท่าจะต้องใช้แผนที่กางหาจุดหมายปลายทาง เรื่องคนมีดีคนละอย่างเป็นเรื่องไม่สมควรจะมองข้าม เรื่องของคนดีมีความสามารถนั้นอย่ามองที่ สถาบัน ให้มองรวมๆ ไปจะพบ

ผมเกิดมาพอจำความได้ก็รู้แล้วจากสังคมเอ่ยถึง กรุงศรีอยุธยาไม่สิ้นคนดี ผมนึกภูมิใจในคนไทยของเราจะมีคนดีไม่มีที่สิ้นสุด วันนี้ขอพูดคนเรียนศิลปะแล้วหาว่าไม่ฉลาดพอไปเรียนวิชาอื่นๆ ผมได้ยินมาตั้งแต่เด็กๆ แต่พอมาอยู่โลกซีกตะวันตก อเมริกาและยุโรป ได้ยินสังคมพูดว่าใครได้เรียนอาร์ตหาว่าเก่งเพราะว่าไม่มีใครเข้าเรียนศิลปะได้ทุกคน ในชีวิตจริงที่ผมมีประสบการณ์มา ครั้งหนึ่งผมไปโชว์ภาพเขียนที่ประเทศออสเตรีย มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเชิญให้ผมและแพ็ทไปรับประทานที่ข้างใน สาเหตุอยากจะ ยินดีต้อนรับศิลปิน ผมทั้งสองตอบรับคำเชื้อเชิญด้วยความยินดีในความปรารถนาดีของเขา ในขณะนั่งรับประทานอาหารบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดเหมือนในหนังที่ยุโรป ทุกคนที่นั่งกล่าวเชื้อเชิญให้ผมลุกขึ้นกล่าวปราศรัยก่อนรับประทานอาหาร ทุกคนนั่งฟังอย่างตั้งใจและให้เกียรติ ผมรู้สึกว่าทุกคนยกย่องศิลปินมาก ต่อมาผมไปโชว์ภาพเขียนบ่อยๆ เข้าพบว่าชาวยุโรปยกย่องศิลปินเพราะพวกเขาทำอย่างศิลปินไม่ได้ พวกเขาเป็นหมอที่รักษาโรคได้ถ้าได้เข้าเรียนจนจบหลักสูตรการรักษาคนไข้ แต่ว่าเรื่องศิลปะนั้นไม่เสมอไปที่ทุกคนจะเรียนได้จนจบหลักสูตร ส่วนเรื่องศิลปะเป็นเรื่องของรสนิยม เป็นเรื่องของการแสดงออกเฉพาะบุคคล ลองสังเกตและเปรียบเทียบผลงานภาพเขียนของ Pablo Picasso ดูจะเห็นความจริงในการแสดงออกของเขา ซึ่งไม่มีใครเหมือน ส่วน Mozart สามารถเล่นเปียโนได้เมื่ออยู่ในวัยเด็กมาก เป็นเครื่องแสดงถึงความสามารถของศิลปิน จะหาใครมาเทียบได้เหมือนไม่มี

สำหรับผมใช้เพลงคลาสสิคตะวันตกประกอบการเขียนภาพมานมนานมาก แต่ผมไม่เคยศึกษาหรือเล่นดนตรีได้ แม้สักชิ้นเดียวก็ไม่ได้ แต่เป็นนักฟังเพลงตะวันตกมาตั้งแต่วัยรุ่นจนกระทั่งปัจจุบัน ลูกศิษย์ชาวอเมริกันทุกคนรู้ว่าผมชอบเพลงคลาสสิคมากในขณะสอนศิลปะยังเปิดเพลงคลาสสิคค่อยๆ ประกอบการสอนศิลปะ นักเรียนศิลปะเกือบทุกคนนำไปเปิดเพลงคลาสสิคทำการบ้านภาพเขียนจนกลายเป็นผู้ที่ชอบฟังไปในที่สุด ถ้าจะพิสูจน์ลองไปเยี่ยมชมอาร์ตสติวดิโอของผม จะได้ยินเพลงคลาสสิคตะวันตกจากสถานีวิทยุ 91.5 FM. เปิดเบาๆ ตลอดเวลา ผมถือว่าผมเป็นหนี้บุญคุณสถานีวิทยุแห่งนี้มาก ถ้าไม่ได้การสอนศิลปะของผมคงไม่ประสบความสำเร็จจนได้รับรางวัลดีเด่นหรอกครับ

ผมเชื่อว่าคนเรามีดีคนละอย่าง แต่เราไม่รู้อย่าคิดว่าเราดีคนเดียว เก่งคนเดียว แต่ความจริงแล้วคนเราจะเก่งคนละอย่างเป็นสิ่งพิสูจน์ได้เสมอครับ