Get Adobe Flash player

ลัทธิศิลปะนามธรรม Non-Objective Art โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ในฐานะที่ผมมีอาชีพทางศิลปะมาช้านาน ถ้าจะนับเป็นปี ในปีนี้จะครบรอบ 33 ปีแล้วที่ผมทำงานศิลปะด้านภาพเขียนอยู่ที่นี่อเมริกา ผลงานของผมได้รับการยอมรับจากวงการศิลปะในอเมริกา มีหลักฐานจากรางวัลศิลปะที่ผมได้รับมาหลายรางวัลเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริง รวมทั้งมีชาวอเมริกันมาสมัครเรียนศิลปะกับผมไม่เคยขาด

จากความจริงที่ผมสอน ส่วนมากนักเรียนศิลปะมักชอบเรียนภาพเขียนเหมือนธรรมชาติหรือลอกเลียนแบบธรรมชาติเปี๊ยบคล้ายๆ ภาพถ่ายยังงั้นแหละครับ ซึ่งผมมีวิธีถ่ายทอดให้ลูกศิษย์ของผมสามารถเขียนภาพเหมือนธรรมชาติได้อย่างแนบเนียน โดยมองดูแล้วมีชีวิตชีวา ซึ่งการเขียนภาพเหมือนธรรมชาติให้เหมือนธรรมชาตินั้นไม่ใช่ของง่ายๆ ต้องรู้จักเทคนิคต่างๆ และเป็นผู้ชอบสังเกตธรรมชาติและบันทึกเอาไว้ในสมอง และต้องเป็นคนรักธรรมชาติคนหนึ่งด้วยยิ่งดี เวลาเขียนภาพจะได้ดีกว่าผู้ไม่รักธรรมชาติ

ลัทธิศิลปะนามธรรมหรือลัทธิการเขียนภาพไม่เหมือนธรรมชาตินั้น ฟังๆ ดูน่าจะง่ายสำหรับคนที่คิดถึงเรื่องง่ายๆ ในศิลปะ เพราะว่าไม่ต้องบรรจงวาดภาพให้เหมือนโดยถือโอกาสในคำว่าภาพแอ๊บสแตรค จะเขียนออกมายังไงๆ ก็ได้ โดยปฏิเสธข้อเท็จจริงอย่างงูๆ ปลาๆ ยังงี้ไม่ได้นะครับ

ผมได้ยินลูกศิษย์นานาชาติที่ผมเคยสอนมาฟ้องผมว่า การเขียนภาพแอ๊บสแตรค(นามธรรม)นั้นยากมากเลย มองดูง่ายๆ แต่ลงตัวยากที่สุด เพราะว่าองค์ประกอบศิลป์มันไม่ยอมลงตัวตามใจผู้เขียนภาพ พูดง่ายๆ คือไม่รู้ทฤษฎีองค์ประกอบศิลป์มาก่อนหรือ รู้ไม่จริง ถ้ารู้ไม่จริงอย่าริอ่านเขียนภาพนามธรรม จะแลดูไม่ดี

ประสบการณ์ทางศิลปะที่ผมได้รับมากับตนเอง รวมทั้งการศึกษาศิลปะจนล่วงรู้เป็นครูเขาได้ คือผมไม่ได้ใช้ดีกรีทางศิลปะสอนอย่างเดียว แต่ใช้ประสบการณ์สอนรวมกับดีกรีทางศิลปะ และมีความตั้งใจจริงใจแก่ลูกศิษย์ อยากสอนให้ลูกศิษย์ได้ดีกว่าตัวผมเอง จะรู้สึกดีใจกับลูกศิษย์ที่กลายเป็นศิลปินวิช่วลอาร์ตที่มีชื่อ และต้องมีความยุติธรรมแก่ลูกศิษย์อย่างเสมอภาคโดยสอนเท่าเทียม ไม่ใช่รักคนนี้สอนคนนี้เท่านั้น ไม่ใช่เด็ดขาด ด้วยวิธีการสอนแบบผมนี้ ทำให้ผมสอนศิลปะมาได้ครบ 33 ปีในปีนี้ เป็นเรื่องที่ผมคิดและภูมิใจที่มีโอกาสแบ่งปันวิชาความรู้ให้แก่ลูกศิษย์ที่มาเรียนกับผมนานๆ ไม่ใช่มาเรียนชั่วครู่ชั่วยามอย่างนั้น ผมยังสอนไม่หมดให้แก่ลูกศิษย์ จากการสอนศิลปะอย่างตั้งใจจากเทคนิคศิลปะตะวันตกรวมกับเทคนิคส่วนตัวที่คิดค้นจนประสบความสำเร็จ โดยได้รับรางวัลการสอนอย่างมีคุณภาพจากชุมชนอเมริกันในสื่อต่างๆ ได้เสนอข่าวเอาไว้ในรอบ 33 ปี

การตั้งใจสอนอย่างตั้งใจตามความรู้ที่มีอยู่ปรากฏว่าทุกคนชอบ สังเกตได้จากนักเรียนศิลปะเป็นผู้กล่าวขวัญถึงในแง่บวกให้ผมอยู่ตลอดเวลา ซึ่งการสอนศิลปะกับชาวอเมริกันในฐานะครูไทยนั้น ท่านผู้อ่านลองคิดดูอีกครั้งจะมองเห็นฐานะของผมเป็นอย่างไร แต่ในที่สุดผมทำได้สำเร็จโดยลูกศิษย์นานาชาติของผมไม่เคยคิดถึงแง่ลบใดๆ ให้ผมเห็นเลยแม้แต่คำเดียว ที่กล้าพูดอย่างนี้เพราะว่าผมไปนั่งร้านกาแฟได้ยินคนกลุ่มหนึ่งเป็นชาวอเมริกันแนะนำเพื่อนฝูงให้ไปเรียนกับ “วิบูลย์” ผมนั่งอยู่ใกล้ได้ยินชัดเจน แต่ชาวอเมริกันกลุ่มนั้นยังไม่รู้จักผมเลยสักคน

นี่คือเกร็ดย่อยๆ ในอาชีพสอนศิลปะในอเมริกาที่ผมเคยได้รับและมีประสบการณ์สูงมากคนหนึ่ง ใครที่ได้อ่านบทความทางเสรีชัยของผม อยากจะไปเยี่ยมชมอาร์ตสติวดิโอของศิลปินไทยคนหนึ่งก็เชิญได้เลยนะครับ ยินดีต้อนรับเสมอ