Get Adobe Flash player

เมืองที่ชอบที่สุดของผม โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

เมืองที่ผมชอบที่สุดคือกรุงเทพฯ สมัยผมอยู่ที่นั่นก่อนค.ศ.1979 นะครับ ในปัจจุบันยังไม่ได้ไปเยี่ยมเลย กะว่าจะไปอีกให้ได้ แต่อย่างไรก็ตาม กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่ผมชอบที่สุด รองๆลงไปคือ กรุงปารีส และ ซานฟรานซิสโก ครับ

ที่ชอบเพราะว่าเป็นเมืองมีเสน่ห์ทางศิลปะหลายๆด้านอย่างเช่น สะพานโกลเด้นเกท ยังงี้ จะมีสะพานที่ไหนสวยกว่านั้น ไม่มี ผมไปมาหลายประเทศยังไม่มีสะพานไหนประทับใจเท่าสะพานโกลเด้นเกท เมื่อไปรับรางวัล “เอเชียอะไลท์” หรือรางวัลศิลปินดีเด่นแห่งเอเชียจากเอเชียมิวเซี่ยมในปีค.ศ.2505 ผมมีบ้านพักที่ถูกใจอยู่ใกล้สะพานโกลเด้นเกท ว่างๆเดินไปเที่ยวบนสะพาน มีทิวทัศน์สวยงามยิ่ง มองไปทางตะวันตกเกือบเห็นปากอ่าว ช่วงที่ระทึกใจคือช่วงยืนบนสะพานแล้วมีเรือใหญ่ลอดใต้สะพาน สนุกตื่นเต้นมากในขณะเรือกำลังลอดใต้สะพาน

ผมเคยไปยืนตรงจุดที่คนโดดน้ำฆ่าตัวตาย นึกในใจแผ่เมตตาให้ผู้ที่อับโชคคิดฆ่าตัวเองด้วยเหตุผลนานาประการ แต่ทำไมจึงใช้สะพานอันสวยงามเป็นที่ฆ่าตัวตายไม่รู้ซิ สมัยผมเรียนอาร์ตอยู่เพาะช่าง โรงเรียนอยู่ใกล้ๆสะพานพุทธฯ ออกไปเดินเล่นสนุกดีแถมช่วงลอยกระทงผมยังเคยนำกระทงไปลอยอีกด้วย ใกล้ๆกันนั้นยังมีห้องสมุดของอังกฤษบริติชเค้าน์ซิลให้เราศึกษาในภาษาอังกฤษ ปัจจุบันย้ายไปที่สยามสแควร์นานมาแล้ว

ที่ซานฟรานฯ ผมยังชอบไปเดินหาของกินที่สะพาน 34 มีอาหารให้เลือกเยอะแยะ ผมและแพ็ทไปนั่งแฮ้งค์เอ้าท์ปล่อยอารมณ์ว่างให้สะใจที่ชอบสถานที่และสั่งอาหารมารับทานตามสะดวกจะนั่งตรงไหน ผมเป็นคนไม่ค่อยมีเงินเพราะมีอาชีพที่หากินยาก แต่ว่าผมมีฝีมือทางศิลปะเข้ามาช่วย เคยได้รับรางวัลหลายรางวัลที่พาให้ผมมีโอกาสไปรับรางวัลและเป็นศิลปินให้แก่อาร์ตมิวเซี่ยมในการสาธิตศิลปะให้ผู้มาชมอาร์ตมิวเซี่ยม ในภาษาอังกฤษคือ Artist Inresidence คือได้ทั้งเงินและที่พักพร้อมทั้งเบี้ยเลี้ยง ผมเคยได้รับสูงสุดอาทิตย์ละ 800 เหรียญ เฉพาะเงินไม่รวมที่พักอีกต่างหาก ไม่ต้องเสียเงินเลยสักอย่าง เป็นศิลปินอยู่อเมริกา ถ้ามีฝีมือมีความสามารถจะได้ดีอย่างยุติธรรม ไม่ต้องมีพรรคพวกก็ได้ เวลาได้รับรางวัลเขาจะยกย่องผู้ได้รับรางวัลอีกต่างหาก ที่เห็นได้ชัดจะมีคนมาแสดงความยินดีจับไม้จับมือกล่าวชมเชยอยู่นั่นแหละ ไม่ยอมจากไป

ในส่วนตัวผมมีความรู้สึกได้รับสิ่งที่ดีทดแทนการดูหมิ่นศิลปินหาว่า “เป็นศิลปินไส้แห้ง” มันไม่แน่หรอกนายถ้ามีฝีมือจริง ถ้าราคาคุยผมไม่รู้ด้วยนะครับ อีกอย่างที่นี่อเมริกาและยุโรปเขาไม่มีการนับถือตำแหน่งของศิลปิน นับถืออยู่อย่างเดียวคือ Artist เท่านั้น อย่างอื่นๆไม่มีใครถาม ยกตัวอย่างง่ายๆเกี่ยวกับตัวผมเองที่เป็นครูสอนศิลปะ เวลาชาวอเมริกันมาสมัครเรียนเป็นลูกศิษย์ เขาไม่เคยถามผมสักคำว่า “จบมาจากไหน” ไม่มี ผมสอนศิลปะแก่ชาวอเมริกันมา 33 ปีในปีนี้ มีนักเรียนมาเรียนไม่เคยขาด มีการสอนเกือบทุกวันไม่เว้นเสาร์-อาทิตย์ และอีกเรื่องหนึ่งคือ การซื้องานศิลปะ ที่นี่ซื้อจากคุณภาพของงานศิลปะ คือนักสะสมศิลปะที่นี่เขาดูงานศิลปะเป็นบางคน เห็นปั๊บซื้อปุ๊บเลยก็มี ขอซื้อจนตั้งตัวไม่ติดก็มี ที่ยุโรปเวลามีอาร์ตรีเซปชั่น คนรักศิลปะจะรีบจองภาพเลย ประเดี๋ยวไม่ได้ภาพดี พวกเขาเป็นยังงั้นครับ มีค่านิยมนับถือศิลปินและศิลปะมาก ส่วนคนที่ไม่เข้าใจศิลปะก็มีนะครับ แต่ว่าเขาไม่เข้ามายุ่งหรอก

แต่ผมมีประสบการณ์อยู่ครั้งหนึ่ง มีชาวอเมริกันเป็นผู้หญิงกลางๆคน ท่าทางมีเงิน แสดงอาการไม่ชอบศิลปะทั่วๆไป ผมออกไปทักทายเชื้อเชิญ แต่มีอาการดูถูกศิลปินอยู่ ผมจำได้ ผมเลยเชิญให้ออกไป เขาบอกว่าขอดูหน่อยก่อนไป ผมตอบไปว่าไม่ได้ มีชาวอเมริกันหลายสิบคนได้ยินผมพูด กล่าวชมเชยผมว่าทำถูกต้องแล้ว ไม่รู้นะ ขอให้ท่านผู้อ่านคิดเอาเองว่าผมทำถูกรึเปล่า?