Get Adobe Flash player

กรุงปารีสที่ผมรู้จัก โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไรดีได้ถนัดเท่าเรื่องจากประสบการณ์แห่งชีวิตของผมเอง หันไปหันมาวกเข้าเรื่องราวของปารีสที่ผมรู้จักดี ก่อนอื่นถ้าใครไปปารีสมาแล้วก็ดีหรือกำลังจะไป สมควรรู้จักแม่น้ำสำคัญของปารีสเสียก่อนคือ “แม่น้ำเซน” หรือ Seine River เป็นแม่น้ำไหลผ่านกลางกรุงปารีสเหมือนแม่น้ำเจ้าพระยา แต่แม่น้ำเซนผมคิดว่าจะเล็กกว่าแม่น้ำเจ้าพระยาในสายตาของผม สำหรับแม่น้ำเซนที่ผมรู้จักดีอยู่ในช่วงปารีส เพราะว่าเมื่อไปเปิดการแสดงภาพเขียนที่ลูฟว์ ซึ่งลูฟว์ตั้งอยู่บนฝั่งแม่น้ำเซนพอดี เลยคุ้นเคย และสถานที่ที่ผมชอบไปนั่งเล่นดูศิลปะที่มิวเซี่ยมต่างๆที่มีอยู่กลาดเกลื่อน ถ้ามีแผนที่เฉพาะอาร์ตมิวเซี่ยมจะเห็นลายแทงทางศิลปะหลายศตวรรษให้ดูอย่างไม่เชื่อว่าจะมีอยู่ที่ปารีส

สำหรับผมถนัดดูศิลปะที่ลูฟว์เพราะไปโชว์ศิลปะส่วนตัวที่นั่นมาหลายครั้งจนจำถนนหนทางของปารีสดีเท่ากับคนท้องถิ่น ในเชิงประสบการณ์แห่งชีวิตของผมถือว่ากรุงปารีสเป็นบ้านที่สามรองจากแอลเอและกรุงเทพฯ พูดถึงกรุงเทพฯ ผมรู้จักดีมากนะครับ ในสมัยผมตระเวนเขียนภาพไปทั่วๆอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ว่าในปัจจุบันบ้านเมืองเปลี่ยนแปลงไปมากจนจำไม่ได้ “คนรุ่นใหม่” ไม่เคยรู้จักสิ่งเก่าๆเหมือนผมรู้จักมาก่อน ถ้าคุยกันจะต้องอธิบายจึงจะรู้ ผมออกจากกรุงเทพฯไปอยู่กรุงปารีสก่อนมาอยู่อเมริกา จริงๆแล้วผมอยากอยู่ฝรั่งเศส แต่ชีวิตหันเหไปตามพรหมลิขิตละมั้งครับ จึงมาตกอยู่แอลเอจนได้

ค่ำวันหนึ่งที่บ้านผมเมืองนนท์ คุยกับเพื่อนบ้านเขาบอกว่ายังไงๆเขาก็ไม่ไปแอลเอ เขาบอกอย่างเชื่อมั่นตนเองว่าไม่ไปแน่ ผมได้ฟังตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไร ต่อมาไม่นานนัก ผมต้องไปอยู่ยุโรปตามพรหมลิขิตล่ะครับ ถ้าไปฝืนมันคงไม่ได้ วันนั้นผมออกเดินทางจากกรุงเทพฯโดยสายการบินไทยไปลงแฟรงค์เฟิร์ส เยอรมัน เพราะจะไปเรียนอาร์ตที่นั่น พอถึงสนามบินระหว่างคอยตรวจคนเข้าเมือง ผมแอบไปสัมผัสกับอากาศข้างนอก รู้สึกเย็นสบายใจมาก ผิดกับกรุงเทพฯ เมื่อไม่ถึงยี่สิบชั่วโมงที่เพิ่งจากมาหยกๆ

ความจริง ผมรักกรุงเทพฯ ของผมมาก แต่ชีวิตศิลปินต้องผจญภัยให้มากๆ จึงจะมีคุณสมบัติขึ้นสู่ระดับสูงสุดได้ ด้วยใจจริงผมอยากให้ศิลปินไทยมีโอกาส สำหรับผมออกมาสู่โลกภายนอกดีกว่า จนประสบความสำเร็จสูงตามความคิดของผมเอง ปัจจุบันไปๆมาๆยุโรป มีโรงเรียนสอนศิลปะ ได้รับรางวัลทางศิลปะทั้งโรงเรีนและตัวผมเอง ไม่อยากเขียนถึงเพราะเขียนถึงบ่อยๆอยู่แล้ว แต่ว่านะครับ อะไรๆมันก็สู้รางวัลจากเมืองไทยไม่ได้ ผู้คนต่างๆชื่นชมกันทั่วไปดังที่เห็นๆกันอยู่ แต่อย่างไรก็ดี อาชีพศิลปินในอเมริกา ผมอยู่ได้อยู่แล้วโดยเฉพาะในรัฐแคลิฟอร์เนีย

ทำไมผมจึงต้องรู้จักปารีส เพราะว่ามีฉายาเป็นเมืองหลวงศิลปะของโลก ส่วนนิวยอร์คเป็นเมืองหลวงศิลปะของอเมริกา ผมรู้มายังงี้ ผมจึงไปทำกิจกรรมทางศิลปะที่ปารีสและรู้จักปารีสเพิ่มขึ้น รู้จักภาษาพูดแลมีมิตรสหายมากที่เป็นชาวฝรั่งเศสอาศัยอยู่ที่ปารีส ชาวฝรั่งเศสจะเรียกแค่ “พารี” เท่านั้น ผมอยู่ปารีสผมมีอพาร์ตเม้นต์อยู่อย่างสบายกลางกรุงปารีส ไปไหนมาไหนสะดวกสุด รู้จัก “ลาเมโทร” หรือรถไฟใต้ดินดีเท่าคนพื้นเมือง จะลงไปต่อรถลึกลงไปห้าหกชั้นได้หมด อย่าลืม รถไฟใต้ดินปารีสสร้างมานานประมาณ ค.ศ.1900 เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีผู้ใช้รองลงมาจากกรุงมอสโก รัสเซีย สำหรับคนที่ชอบซอกแซกหาประวัติเมืองต่างๆ ต้องไปดูสถานีรถไฟใต้ดินสายแรกที่สถานี Abbesses ซึ่งสร้างขึ้นตามสไตล์ของอาร์ตนูเวอร์ Art Nuveau สถิติบอกเอาไว้ว่าวันๆหนึ่งมีผู้โดยสารขึ้นๆลงๆถึงสี่ล้านคน ตอนผมไปอยู่ที่นั่นผมใช้บ่อยๆ ผมคงเป็นหนึ่งในสี่ล้านแน่ๆเลย(ตื่นเต้น) ครับ เขียนๆไปคิดถึงกรุงปารีสทั้งความหลังและอยากไปอีก

กรุงปารีสเป็นเมืองน่าอยู่และปลอดภัยเมืองหนึ่ง ผมเคยตกรถเดินกลับบ้านตอนตีสอง ปารีสหลับสนิทเงียบวังเวง รถใต้ดินเลิกตีสอง เริ่มเดินตีห้า แต่อย่างไรอย่าประมาท ผมมีเพื่อนอเมริกันมีเรื่องกับชาวฝรั่งเศสที่สถานีรถไฟการ์ดูนอท อะไรๆมันอยู่ที่เรา อย่าเบ่งกับเจ้าของถิ่น รับรองปลอดภัยครับ