Get Adobe Flash player

เป็นศิลปินไทยอยู่ในอเมริกา โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ถ้าใครเป็นศิลปินไทยอยู่ในอเมริกา  ถ้าจะอยู่ในอเมริกาได้อย่างสบายแล้วทำยังไง ส่วนมากทุกคนที่เป็นศิลปินจะอยู่ที่นี่ได้เช่นศิลปินอเมริกันทั้งหลาย ถ้าจะเอาประสบการณ์ของผมเองมาเขียน ใครจะอยากอ่าน เพราะว่าผมไม่ใช่ศิลปินที่มีชื่อในหมู่ชาวไทย นอกจากชาวอเมริกันและชุมชนยุโรปบางส่วนที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้องหรือเขามาเกี่ยวข้องกับผมโดยมาสมัครเป็นลูกศิษย์ทางศิลปะ มาซื้อภาพเขียนของผมเอาไปเก็บไว้

ผมเป็นคนอาภัพทางชื่อเสียง ทำอะไรที่ดีๆออกไปไม่มีใครสนใจ แต่ว่าผมไม่ใช่คนอาภัพในหมู่ชาวตะวันตก สังเกตจากตลอดเวลา 30 กว่าปี มีคนสมัครเรียนศิลปะให้ผมสอนศิลปะให้พวกเขาเป็นศิลปินบ้าง ผมทำได้มาตลอดอย่างเงียบๆ เพราะคนรู้แล้วเงียบ เลยเงียบกันใหญ่ ผมไม่ได้ว่าใครนะครับ แต่อยากจะเขียนความจริงและจริงใจออกไป แต่ที่แปลกใจเป็นอย่างมากเลยนะครับเวลาอยู่เมืองไทย(กรุงเทพฯ) ผมมีผู้สนับสนุนเต็มไปหมด ซึ่งผู้สนับสนุนผมเป็นกลุ่มไฮโซในอดีต ผมไม่สมควรเอ่ยชื่อท่านเพราะไม่ได้ขออนุญาต อีกประการหนึ่งในขณะนี้ผมอยู่ในอเมริกา

ในส่วนรางวัล ยังได้เป็นศิลปินแห่งแคลิฟอร์เนียโดย California Arts Council ได้มอบรางวัลให้เมื่อปีค.ศ.2001 ในวันที่ 10 มกราคม ผมจำได้ในช่วงไปรับรางวัลสำคัญแห่งชีวิตของผม ซึ่งผมยังได้รับรางวัลเป็นเงินก้อนใหญ่ถึงสามปีซ้อนอีกด้วย สำหรับชุมชนไทยผมเคยสอนศิลปะแก่เด็กๆที่วัดไทยลอสแองเจลิส จนครบ 30 ปี ผมและแพ็ทมีความภูมิใจที่เกิดมาแล้วทำประโยชน์แก่สังคมไทยในอเมริกาอย่างเต็มใจให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ในฐานะเป็นคนที่ชอบคิดทำอะไรใหม่ๆออกมาเรื่อยๆตั้งแต่ในอดีตถึงปัจจุบันยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง สมัยอยู่เมืองไทย ผมเป็นผู้ก่อตั้งชมรมศิลปินร่วมสมัยขึ้นเป็นครั้งแรกสุดในประเทศไทย ยุคบางกะปิแกลเลอรี่ ต่อมายุคประสานมิตรแกลเลอรี่ ส่วนโชว์ศิลปะครั้งแรกสุดที่ ททท.สมัยอยู่ใกล้ๆวัดเบญจมบพิตร ผมยังจำได้และเคยได้โชว์ ผมจำได้ว่าศิลปิน “ถวัลย์” ได้รับรางวัลที่หนึ่งในการแสดงนิทรรศการภาพเขียนครั้งนั้น ส่วนผมได้แค่โชว์งานศิลปะก็พอแล้ว เพราะว่าชีวิตทางศิลปะของผมเพิ่งจะเริ่ม ต่อมาจนกระทั่งปัจจุบันผมได้รับรางวัลจากภาพเขียนของผมมากมายหลายรางวัล บางครั้งนึกถึงศิลปินไทยรุ่นใหม่ อยากจะบอกแต่ว่าคนไทยนับถือศิลปินรางวัล ผมไม่มีอะไร ป่วยการจะบอก เคยไปพูดที่เพาะช่าง มีเสียงเฮฮาชอบใจที่ผมพูดเหมือนกัน แต่พอคิดอีกที ผมต้องมีตำแหน่งเสียก่อน ถ้าไม่มีพูดไปก็เท่านั้น ผมจึง Art Talked เฉพาะที่นี่อเมริกาดีกว่าครับ มีคนฟังเชื่อถือเพราะพูดความจริงที่เกิดขึ้น มีสถานที่พิสูจน์ได้แน่ชัดแจ๋ว เพราะพูดให้คนอเมริกันฟัง พูดจบมีคนปรบมือ มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสสุดประทับใจทั้งคนฟังคนพูด นี่คืออเมริกา พูดยังงี้แสดงว่าโปรอเมริกาแล้ว ไม่ใช่นะครับ เป็นแต่ว่าผมเล่าให้ฟังเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเป็นแง่คิดในอนาคตอีกหลายร้อยปีอาจจะได้ ไม่มีใครจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ยังไงก็ยังงั้น

ผมอยู่อเมริกา ผมอยู่รวมกับชุมชนอเมริกัน มีผมกับแพ็ทศิลปินบ้านเดียวกันเท่านั้น นอกนั้นเป็นพวกอเมริกันหมด แถมยังอยู่ในดงเหยียดผิวอีกต่างหาก แต่ผมอยู่ได้เพราะความรู้ความสามารถ ความเอื้อเฟื้อและการให้ Give ถ้าไม่ได้คงจะแย่ วันแรกที่ไปอยู่ผมถูกเชิญให้ไปประชุม ผมได้โอกาสเลยแนะนำว่าผมทั้งสองเป็นใครมาจากไหน หลังพูดจบทุกคนรู้ความจริงว่าผมทั้งสองเป็นศิลปินไทยอิสระ ไม่ได้มาเพื่อแย่งงานชาวอเมริกัน จนป่านนี้ผมมีอาร์ตสติวดิโอ มีโรงเรียนสอนศิลปะเฉพาะชาวอเมริกันและชาวยุโรป ครบรอบ 33 ปีในปีนี้แล้ว ดีใจและภูมิใจตัวเองที่ท่านสุนทรภู่กล่าวไว้ว่า “มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน” นั่นเองครับ