Get Adobe Flash player

ศิลปะเพื่อการลงทุน (Art Invest) โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ยังไงๆผมก็ยังเป็นศิลปินอาชีพอยู่อย่างสุขสบายในอาชีพมานานตั้งแต่อาศัยอยู่เมืองไทย ในสมัยนั้นก่อน ค.ศ.1979 มีคนรู้จักผมในนามของศิลปินและผู้สอนศิลปะ หลังจากนั้นผมโยกย้ายมาอยู่อเมริกา ก่อนจะมาอเมริกามีคนฝรั่งเศสเธอกับผมสนิทกัน ชักชวนให้ผมไปอยู่ปารีสซิ ดีนะถ้าเธอ(ผม)เป็นอาร์ติส ผมได้แต่ยิ้มตอบเธอในไมตรีจิตบริสุทธิ์ของเธอ ผมจำอดีตได้ไม่เคยลืม เธอชื่อ “ชาเบ็นเน่” ผมลองเปิดดูกูเกิ้ล จนป่านนี้ผมยังหาไม่เจอ ไปแสดงภาพเขียนที่ลูฟว์ ถามเพื่อนฝรั่งเศสก็ไม่มีใครตอบคำถามผมได้ อดีตคืออดีต ผมทำใจได้ วันหนึ่งคงพบกัน ผมคิดอย่างนั้น

ศิลปะเพื่อการลงทุน มันก็เหมือนการฝากเงินไว้ในแบ๊งค์เพื่อหากำไรจากดอกเบี้ย แต่มันไม่มากเท่ากับการซื้องานศิลปะเอาไว้เพื่อการลงทุน สมมติซื้อเอาไว้สามพันเหรียญ ลงทุนไว้สิบปีอาจมีค่าหลายหมื่นเหรียญ เพราะว่าศิลปะไม่เคยราคาตกต่ำในงานผลงานของศิลปินที่มีคุณภาพ ไม่ใช่ศิลปินมีชื่อเสียงอย่างเดียว ผลงานศิลปะที่ดีต้องผ่านการประเมินศิลปะจากผู้เชี่ยวชาญทางศิลปะเป็นผู้รับรองเสียก่อน ยกตัวอย่างที่นี่เวนิชแห่งแคลิฟอร์เนีย มีสมาคมศิลปะคอยช่วยเหลือศิลปินและผู้ซื้องานศิลปะอย่างมีราคายุติธรรม ไม่ถูกเกินไปหรือแพงโดยไม่มีคุณภาพทางศิลปะ ศิลปะเพื่อการลงทุนมีอยู่ในชีวิตของชาวอเมริกันและชาวยุโรปอย่างสม่ำเสมอ เพราะเขามีความเชื่อในคุณค่าของศิลปะไว้เหนือการลงทุนอย่างอื่นๆ ผมเองภูมิใจเงียบๆเพราะมีนักสะสมศิลปะชาวอเมริกันและชาวยุโรปสะสมผลงานศิลปะ “ภาพเขียน” ของผมไว้มากมาย

มีเรื่องจริงเกิดขึ้นกับผมครั้งหนึ่งที่นี่อเมริกา ที่อาร์ตสติวดิโอของผมเอง ผมได้รับโทรศัพท์จากชาวอเมริกันอยู่ซานฟรานซิสโก อยากจะให้ศิลปินไทยซ่อมภาพเขียนให้ ผมบอกว่าผมซ่อมได้ ให้นำภาพเขียนมาให้ได้เลย พอถึงวันนัดเธอเอาภาพเขียนนั่งเครื่องบินมาจากซานฟรานฯ พอเธอเปิดห่อกระดาษภาพเขียนออก เมื่อผมเห็นภาพเขียนผมอุทานออกไป นี่มันภาพเขียนของผมนี่ ซื้อมาจากไหนนี่ เธอตอบกึ่งดีใจและแปลกใจ บอกผมว่าซื้อต่อมาจากคนที่ซื้อภาพนี้มาจากกรุงเทพฯ เพราะว่าชอบภาพเขียนนี้มาก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผมเริ่มขึ้น

ต่อมาผมได้รับอนุมัติจากคณะกรรมการคัดเลือกภาพเขียนเข้าโชว์งานที่ลูฟว์มิวเซี่ยม ผมโทรศัพท์ไปบอกเธอทันทีที่ได้รับอนุมัติ เป็นจดหมายภาษาฝรั่งเศสในนามของผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์ลูฟว์ เธอตอบผมว่า เธอจะไปร่วมงานในพิธีเปิดงานที่มิวเซี่ยมให้ได้ ในวันแสดงภาพเขียนเธอไปร่วมงานจริง ผมจำได้ว่าเธอจองโรงแรมอยู่ใกล้ๆกับลูฟว์ เดินมาได้ ผมเห็นเธออีกครั้งดีใจที่พบและมองเห็นผลงานศิลปะของผมสำคัญมาก จึงลงทุนไปดูให้เห็นกับตาของเธอ บุคคลที่ผมเอ่ยชื่อ ผมมีที่อยู่และเป็นบุคคลจริง เป็นสิ่งพิสูจน์ผู้ที่รักงานศิลปะของผมจริง

ศิลปะเพื่อการลงทุน ไม่มีใครนิยมในกลุ่มผู้รักศิลปะบ้านเรา เขาทั้งหลายมุ่งซื้อจากงานศิลปินที่ดังๆ เป็นแนวความคิดโดยคิดว่าภาพเขียนดังกล่าวจากศิลปินมีชื่อคงจะดีแน่ๆเลย แต่ความจริงแล้วต้องเป็นภาพเขียนที่ผ่านการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิเสียก่อน และมันคนละเรื่องเลยทีเดียว แต่ว่าวัฒนธรรมบ้านเรามันครอบงำสิ่งที่เป็นสากลไปหมด ผมมาอยู่ที่นี่และยุโรปมีอาชีพสอนศิลปะแก่ชาวอเมริกันและชาวยุโรป ต้องมีความรู้ศิลปะของเขาอย่างลึกๆมากจึงจะเป็นผู้สอนศิลปะแก่พวกเขาได้ ซึ่งผมกำลังฉลองครบรอบ 33 ปีแห่งความสำเร็จการสอนศิลปะ มีลูกศิษย์หลายร้อยคนมาเรียนกับผมและไม่ดูถูกผมสักคนเดียว ความสำเร็จเกิดจากผลงานการสอนจนผมได้รับรางวัล “ศิลปินแห่งเอเชีย” และ “ศิลปินดีเด่น” ของเมืองเวนิช แคลิฟอร์เนีย ครับ