Get Adobe Flash player

การเผยแพร่วัฒนธรรมไทยในแอลเอ โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ไม่มีใครรู้หรอกว่าเรามีไทยทาวน์ครั้งแรกตั้งขึ้นบนถนนเมลโรส บริเวณตลาดบางกอกมาร์เก็ต ผมมาใหม่ๆเคยไปจ่ายตลาดไทยที่นั่น ผมเคยมีอาชีพสอนศิลปะแก่ชาวต่างชาติที่อาศัยอยู่ที่กรุงเทพฯ ย่านต่างชาติคือถนนสุขุมวิท ตั้งแต่ถนนราชประสงค์ เรื่อยๆไปจนถึงซอย 20 ที่นั่นเคยมีอาร์ตแกลเลอรี่แห่งแรกของประเทศไทย โดยมี พ.ต.ต.สุวิทย์ฯ เป็นเจ้าของ ซึ่งทำให้ผมมีโอกาสกลายเป็นศิลปินขึ้นที่นั่นมาจนกระทั่งโยกย้ายมาอยู่อเมริกาเมื่อสามสิบปีมาแล้ว ก็ยังยึดอาชีพศิลปินและสอนศิลปะอยู่อย่างเดิม

ตอนมาใหม่ๆหลายคนคงคิดว่าผมมา “แบกจ๊อบ” ในภาษาไทยแสลงที่เรานิยมพูดกันแบบเป็นกันเอง แต่ว่าผมไม่ใช่ ผมมีอาชีพทางการสอนศิลปะและเป็นศิลปินอิสระ และรวมทั้งเคยรับราชการอยู่กระทรวงมหาดไทย  กรมการพัฒนาชุมชน เคยได้รับเหรียญตราเมื่อรับราชการได้ครบห้าปีจากกองการเจ้าหน้าที่เป็นผู้ดำเนินการให้ ในระหว่างเรียนผมเคยเรียนรักษาดินแดนจนได้รับยศเป็นว่าที่ร้อยตรี มีใบประกาศแต่งตั้งมอบให้ ต่อมาได้ปลดออกเป็นนายทหารกองเกินจนกระทั่งปัจจุบัน การที่ผมเขียนถึงประวัติส่วนตัวออกมาเพราะอยากจะบอกเรื่องการเผยแพร่วัฒนธรรมไทยในแอลเอนั้น ผมมีประสบการณ์มาแล้วในอดีต รู้จักว่าอะไรเป็นอะไรมาก่อนมาอเมริกา หลายคนมักถามผมว่ามีอะไรๆดีแล้วมาอเมริกาทำไม คำตอบของผมนั้นไม่เกี่ยวกับเงินๆทองๆ แต่เป็นเรื่องของความรักที่มีอันเป็นไปตามพรหมลิขิตก็แล้วกัน ถึงได้มาอยู่ที่นี่

แต่ก่อนมาผมเคยอยู่ที่เยอรมันและฝรั่งเศสมาก่อน โดยเฉพาะกรุงปารีส ผมถือว่าเป็นบ้านที่สามถึงขนาดนั้น เพราะว่าเคยอาศัยอยู่ที่นั่น มีอาร์ตสติวดิโอส่วนตัวและเริ่มเปิดนิทรรศการภาพเขียนร่วมกับศิลปินชาวฝรั่งเศสที่อาร์ตมิวเซียมลูฟว์หลายครั้ง ซึ่งอาร์ตมิวเซียมจะอนุมัติให้ศิลปินผู้อาศัยอยู่ที่ฝรั่งเศสโดยเฉพาะที่ปารีส ไม่รับศิลปินนานาชาติเข้าแสดง สงวนไว้ให้ศิลปินฝรั่งเศสเท่านั้น

ทำไมผมได้แสดงที่อาร์ตมิวเซียมแห่งนี้ มีเรื่องย่อๆ เพราะว่าผมเคยช่วยเหลือชาวฝรั่งเศสผู้มาอยู่แอลเอหลายคน มาอาศัยอยู่ที่บ้านผมหลายครั้ง เคยชวนผมไปแสดงภาพที่นั่น ผมตอบปฏิเสธเพราะยังไม่ถึงเวลาอันสมควร ผมทำอะไรผมนึกถึงสภาพและความรู้ความสามารถของผมก่อนเสมอไป จนกระทั่งชาวฝรั่งเศสที่เห็นภาพเขียนของผมทุกคนต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวว่าผมต้องไปเปิดการแสดงที่ลูฟว์จะเหมาะสมเข้ากับศิลปินชาวฝรั่งเศสได้ อีกประการหนึ่ง ผมจบมาทาง “ภาพเขียน” (Painting) หรือ “จิตรกรรม” โดยตรง เคยขายภาพเขียนให้แก่ชาวอเมริกันและชาวอเมริกันผู้นั้นนำเอาภาพเขียนของผมไปขายต่อให้อาร์ตมิวเซียม ที่รู้เพราะว่าชาวอเมริกันส่งข่าวมาให้ผมรู้เพื่อขออนุญาตเรื่อง Copy right หรือ Artist right เสียก่อน เพราะว่าโลกสากล ถ้าใครครอบครองงานศิลปะของศิลปินถือว่าเป็นผู้มีเกียรติสูง เป็นผู้ครอบครองอันดับหนึ่ง การซื้อขายจะเกิดขึ้นต้องแจ้งให้ศิลปินรู้ก่อน ถ้าไม่ทำก็ได้ใครจะรู้ แต่เรื่องทางกฎหมาย การนำเอาไปทำภาพจำลองต่างๆเกิดขึ้นจะลำบากภายหลัง

งานจิตรกรรมเป็นเสมือน สมบัติศิลปะ สามารถเป็นมรดกตกทอด ได้เงินเป็นร้อยๆล้าน ในอเมริกาเกิดขึ้นบ่อยๆ เป็นเครื่องพิสูจน์ความจริง ที่เขียนเอาไว้เพื่อยกระดับศิลปินด้านจิตรกรรมไทย ไม่ใช่จะปล่อยเลยตามเลยแบบไทยๆ ผมอยู่ที่นี่ผมสอนศิลปะแก่ชาวอเมริกันและชาวยุโรป ผมต้องมีความรู้ครอบคลุมเกือบทุกด้านในศิลปะครับ