Get Adobe Flash player

ความสำเร็จทางศิลปะ-ศิลปิน โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ความสำเร็จทางศิลปะจริงๆแล้วเป็นสิ่งที่พูดยากมาก ซึ่งศิลปินร้อยเปอร์เซ็นต์จะสำเร็จได้ด้วยผลงานของศิลปินเองทั้งสิ้น สมัยหนึ่งในยุคที่ศิลปะของยุโรปรุ่งเรือง ศิลปินนิยมสร้างชื่อให้ดังเสียก่อนคือไปหาตำแหน่งมาใส่ตัวเอง ใครๆก็เชื่อว่าเป็นศิลปินเด่นดัง ประวัติศาสตร์ได้บันทึกเอาไว้ แต่ความจริงไม่มีใครรู้ มีฝีมือหรือความสามารถหรือไม่ แต่ขอเอาตำแหน่งไว้ก่อน ไม่รู้นะ ผมไปนั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะที่ยุโรปมาแล้ว เลยเขียนเปรียบเปรยเอาไว้ หันกลับมานั่งคิดถึงตัวเองเป็นศิลปิน ผมมีความสามารถอยู่รอดได้ตั้งแต่จบศิลปะมา ผมสู้ชีวิตด้วยฝีมือทางศิลปะมาตลอด เป็นความจริงแต่ว่าต้องเป็นที่นี่อเมริกาหรือยุโรป ที่อื่นมักจะมีพรรคพวกมีเส้นมีสาย ไม่ต้องใช้ฝีมือก็ทำได้ ท่านผู้อ่านที่เป็นนักศิลปะจะเข้าใจ ส่วนผู้อื่นใครว่าเด่นดังก็ชมไปตามคำร่ำลือกันมา

ในเหตุผลส่วนตัว ในฐานะมีประสบการณ์ทางศิลปะที่ไทย-อเมริกาและยุโรปมาแล้ว ความสำเร็จของศิลปินต้องมาจากผลงานของศิลปินในผู้นั้น จะมาจากมีเส้นสายคอยสนับสนุนหรือการสร้างบุญคุณต่างๆเอาไว้ไม่ได้ ศิลปินต่างๆไม่สมควรทำอย่างยิ่งเพราะว่าจะทำลายคุณค่าของความเป็นศิลปินไปหมด เข้าขั้นทำลายวงการศิลปะไปเลย เป็นศิลปินต่างมีจิตใจดีกว้างขวาง มองเห็นสิ่งใดที่กระทำลงไปดีหรือไม่สมควรเห็นแก่ตัวใดๆ ต้องทำตัวให้สังคมเข้าใจมองเห็นภาพพจน์ของศิลปินดี เพราะว่าสังคมไทยถ้าใครเป็นศิลปินจะมองเห็น “ไส้แห้ง” ไม่มีอะไร ต้องสู้กับชีวิตที่เกิดมาเป็นศิลปิน พวกเราต้องรวมตัวกันบ้าง ชี้ช่องให้เกิดความสมดุล นี่ก็มีแต่ศิลปินรุ่นใหม่ๆเกิดขึ้น ศิลปินอาวุโสต้องทำตัวหรือชี้ช่องทางอยู่รอดโดยสร้างผลงานศิลป์ให้ดีที่สุด แข่งขันกับศิลปินนานาชาติได้ ไม่ใช่พวกเดียวกันเท่านั้น

ด้วยเหตุผลนี้ ผมจึงเดินทางออกจากบ้านเมืองของตนเมื่อสามสิบกว่าปีมาแล้ว โดยไม่คิดแข่งขันกับศิลปินชาติเดียวกันไม่ว่าจะมีเหตุผลใดก็ตาม ขอต่อสู้ทางศิลปะกับศิลปินต่างชาติ ประเทศที่ผมมุ่งหน้าเอาไว้อันดับแรกคือประเทศฝรั่งเศส ที่อยากไปเพราะอยากจะพิสูจน์ฝีมือตัวเองจะทำได้หรือไม่ ถ้าผมจะไปประชันฝีมือทางศิลปะกับศิลปินชาวฝรั่งเศส นี่คือความในใจที่มุ่งหวังเอาไว้ ในที่สุดผมได้รับจดหมายจาก สถาบันศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส เขียนจดหมายเป็นภาษาฝรั่งเศสแสดงความยินดีกับผม ได้รับอนุมัติอย่างขาวสะอาดให้ร่วมแสดงกับศิลปินชาวฝรั่งเศสได้ โดยเข้าร่วมนิทรรศการภาพเขียนขึ้นที่ ลูฟว์ มิวเซี่ยม ส่วนลึกของผมและเป็นศิลปินไทยด้านจิตรกรรมโดยตรง ทำได้โดยปราศจากคนรู้จัก ศิลปินไทยอย่างผมทำได้ ไม่ใช่คุยแต่ทำได้ตามความตั้งใจเอาไว้ ความยากมีอะไรบ้างประการแรก เรื่องภาษาฝรั่งเศส ผมต้องรู้ ฝรั่งเศสรู้ภาษาอังกฤษเป็นทางการ รวมทั้งการสนทนาจะพูดภาษาของเขา “ภาษาประจำชาติ” คือฝรั่งเศสอย่างเดียว ผมทำได้เพราะเคยรู้จักชาวฝรั่งเศสที่กรุงเทพฯ มาเรียนศิลปะกับผม ช่วงนั้นผมเริ่มพูดภาษาฝรั่งเศสได้บ้างเพราะเป็นผู้สอนศิลปะนานาชาติ มีนักเรียนชาวฝรั่งเศสอยู่บ้างที่บังคับให้ผมพูดกับเขา และทำไมชาวต่างชาติจึงมาเรียนศิลปะกับผม เรื่องนี้ผมตอบไม่ได้ แต่พอจะตอบได้เพราะผมรับสมัครนักเรียนศิลปะนานาชาติและสอนเป็นภาษากลางคือภาษาอังกฤษได้ และทำไมผมจึงพูดได้ เพราะว่าผมได้ทุนจากอเมริกันให้เรียนภาษาอังกฤษจนจบหลักสูตรโดยไม่ต้องเสียเงินใดๆทั้งสิ้น ทำไมผมจึงได้ทุน มีเหตุผลเดียวที่ถูกเลือก ผมเป็น Young talented artist ที่มีความสามารถสูง เขาจึงเลือกผม ทำไมจึงรู้เพราะสอบผ่านระดับข้อเขียนภาษาอังกฤษ และสุดท้ายสำคัญมากคือสอบผ่านสัมภาษณ์ การที่ผมสอบผ่านได้เพราะช่วงนั้นผมมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในหมู่ชาวต่างชาติที่มาเรียนศิลปะและซื้อผลงานภาพเขียนของผมแล้ว

สุดท้ายผมไม่อยากจะเขียนถึงตัวผมอะไรมากมาย เขียนไปก็เท่านั้น เพราะว่าผมเดินสวนทางกับวงการศิลปะ คือนับถือความสามารถอย่างเดียว ผมจึงปลงตก นี่คือชีวิตของผม ใครจะฝืนลิขิตได้อย่างไร และอีกอย่างผมไปเกิดวันเดียวกับศิลปินเอกที่มีชีวิตคล้ายคลึงกับผม เคยเถียงฝรั่งว่าเกิดวันเดียวกันอาจไม่เหมือนกันก็ได้ ฝรั่งตอบผมว่ายังไงๆก็ต้องมีส่วนอยู่บ้าง ผมนั่งทบทวนเรื่องส่วนตัวมองเห็นชัดเจน แต่อะไรๆมันไม่แน่เท่า “ความจริง” รู้จริงในสิ่งที่ตนเองสมควรจะรู้ ไม่โกหกเพื่อลาภสินรางวัล ไม่สมควร ความจริงเป็นอมตะ ทุกวันนี้ผมอยู่ในอเมริกาด้วยความจริงและความสามารถ คนยอมรับและยินดีสนับสนุนผมและอยู่ร่วมกับศิลปินอเมริกันได้อย่างสบายใจเฉิบครับ