Get Adobe Flash player

ทำดีไม่ได้ดีมีถมไป โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ใครๆที่มุ่งหมายทำแต่ความดีมาช้านานแต่ไม่เห็นได้ดี อย่าท้อใจหรือเลิกทำดี ในความเห็นของผมนั้นจงทำดีเรื่อยๆต่อไปและต่อไปจะพบความจริงคือ ความดีมีโชคมันจะเข้ามาหาแน่ จากประสบการณ์แห่งชีวิตของผมโดยตรง ผมได้พบและเห็นความจริง แต่ว่ามันจะมาในรูปไหนที่คุณตั้งความหวังเอาไว้ มันไม่เป็นอย่างนั้นนะคุณ มันอาจมาจากสิ่งที่คุณไม่คาดคิดเอาไว้ก็เป็นได้ทั้งนั้น ไม่มีใครคาดการณ์ได้

จากความจริงที่ผมพยายามทำดี ช่วยส่งเสริมศิลปวัฒนธรรมไทยอย่างสุดชีวิตก็ว่าได้ คือทุ่มเททำมากว่าสามสิบปี ทำอย่างมีความสุข ไม่มุ่งหวังอะไร ถึงเวลาก็ทำมันไป กาลเวลาผ่านไปเมื่อไรผมไม่รู้สึก รู้อย่างเดียวคือทำไปเรื่อยอย่างจริงใจ ซึ่งความจริงใจนี่แหละมันเป็นสิ่งสำคัญ กาลเวลามันจะบอกได้ว่าผู้นั้นทำดีจริง และการทำดีอย่าคิดเอาหน้า อย่าคิดเรื่องได้บุญ การได้บุญมันมองไม่เห็น มันเป็นเรื่องของจิตใจ ใครทำดีมากมักมีความสุขสบายใจ ไปไหนมาไหนมีหน้าตาแจ่มใส ในทางตรงกันข้ามจะมองเห็นใบหน้าคนที่มีกิเลสแฝงอยู่ แม้เด็กๆและสัตว์ต่างยังมองเห็น

การทำดีมามากแล้วเลิกเสียกลางคันจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม เป็นสิ่งที่ไม่ดี เราสัญญาตัวเองเอาไว้แล้วต้องทำให้ได้ จะเป็นผู้ชนะทั้งปวงและประสบความสำเร็จแห่งชีวิตอีกต่างหาก หลายคนเลิกทำความดีเสียกลางคันเพราะคำว่า ทำดีแล้วไม่ได้ดี มันก็น่าเห็นใจ แต่สำหรับผมไม่เลิกครับ มุ่งทำดีไปเรื่อยๆโดยไม่คิดอะไร การทำความดีอาจได้ผลโดยคุณไม่ได้คิดเอาไว้จะเกิดขึ้นได้เสมอ(อย่าท้อใจ)

กับบุคคลอื่นๆมากมายเอาเฉพาะผมเอง ผมทำดีด้วยการ “ให้” Give ครับ ให้ทุกอย่างแม้กระทั่งยิ้มก็ใช้ได้ และอย่าลืมช่วยเหลือสัตว์ต่างๆด้วยนะครับ สำคัญเหมือนกัน ผมสังเกตจากการเมตตาสัตว์ ส่งผลให้สัตว์รักเรามาก เดินไปไหนมาไหนสัตว์จะเข้ามาหา โบราณท่านว่าไว้ว่า “คนมาหา หมามาสู่” อะไรทำนองนั้น อีกเรื่อง การแผ่เมตตาให้ศัตรูก็ดีอีก บางครั้งศัตรูกลายเป็นมิตรกันไปเลยก็มี ทั้งนี้ทั้งนั้น เรื่องทำดีอาจมาจากอิทธิพลหรือสายเลือดของบรรพบุรุษผู้นั้น บางคนนะครับไม่รู้จักทำความดี มีความเห็นแก่ตัว ไม่เคยให้ใครใดๆทั้งสิ้น จ้องจะเอาท่าเดียว ผลของมัน ผู้นั้นก็ไม่มีใครคบด้วยนอกจากญาติๆเท่านั้นที่คบด้วย

ผมเขียนเรื่องความดีขึ้นทำไมในสัปดาห์นี้ก็เพราะว่า การทำความดีของผมมันได้ผลมาเรื่อยในช่วงอายุมากขึ้น แต่สำหรับผมได้ดีเพราะคนต่างชาติเยอะ ไม่รู้เป็นยังไง บางคนให้ที่พักฟรีเมื่อไปยุโรปแถมให้บ้านพักแก่ผมคือไว้ใจทุกอย่าง ผมเคยได้รับแล้วแถมมีรถรับส่งไปไหนมาไหนด้วยก็มี ชีวิตของผมแปลกๆ ไม่ร่ำรวยเงินทองมากมาย พออยู่ได้ แต่ว่ามีผู้อุปถัมภ์มากรวมทั้งเมืองไทยด้วย ผมไม่เคยขอร้องใครให้ช่วย อย่างไปปารีส ขึ้นเครื่องบินไปลงสนามบินปารีส ขึ้นรถใต้ดินเข้าบ้านพักไม่รบกวนเพื่อนฝรั่งเศส พอเขารู้พากันมาเยี่ยม ซื้อของมาฝากที่พักแถมต่อว่า ทำไมไม่บอก จะไปรับที่สนามบิน

สรุปแล้วการทำความดีของผมได้ช่วยผมในฐานะอยู่ในเมืองอเมริกาเป็นอย่างมาก ส่วนบรรดาลูกศิษย์ซึ่งเกิดขึ้นมาก ยินดีจะช่วยเหลือ ผมได้แต่กล่าวคำขอบใจให้ด้วยความจริงใจแก่เขา ผมยึดถือสุภาษิตไทย “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” ผมจึงมีชีวิตทางศิลปะอย่างแข็งแกร่ง ประสบความสำเร็จดีเท่าที่ผมทำได้เป็นอย่างดียิ่ง นอกจากนั้นผมยังยึดถือสุภาษิต “ซื่อกินไม่หมด คดกินไม่นาน” ขอให้ท่านผู้อ่านโชคดีนะครับ